Het is officieel…
… ik ben een oude dame! De reden: als iemand vraagt: wat zijn je hobbies, dan zeg ik: “tuinieren”! Het begon zo onschuldig met een rand naast de voordeur waar wat plantjes in moesten… en het eindigde met drie ton tuinaarde, zes trailerladingen paardenpoep en meer dan 600 ‘native’ planten, bomen en struiken. Toen bleek dat miniatuur lavendelplantjes $3,50 per stuk kosten en ik er daar zeker 100 van wil hebben tussen de net geplante citroen-, mandarijn-, en sinasappelboom, heb ik maar een zakje zaadjes gekocht en die in hele kleine potjes gepland. En als je dan toch elke dag water moet geven, kan je net zo goed gelijk andere planten opkweken. Dus er staan nu zo’n 200 kleine potjes met zaadjes thijm, lavendel, hebe, flax, mint, peterselie en wintersla in de garage te ontkiemen. Ondertussen ben ik de Nieuw Zeelandse zowel als de Maori naam aan het leren van alles wat ik opkweek of plant of wiedt (die lieve klavertjes zijn hier een officiele pest met de latijnse naam Oxalis).
En leuk dat ik het vind! We hebben al vier volle weekends in de tuin doorgebracht, over het algemeen met prachtig weer. Zelfs het wieden is geweldig: het levert heerlijk voer op voor de konijnen. Als dat geen goede recycling is… Anko is nu nog hard bezig met het bouwen van een goede maat groentetuin aan de zonnekant van het huis (de vorige was aan de verkeerde kant: enorme tomatenplanten zonder tomaten, 1 pompoenplant en doorgeschoten broccoli). Nog even en we kunnen in de zomer niet op vakantie wegens “de tuin”. Gekker moet het niet worden….
Deze slideshow heeft JavaScript nodig.
(mocht dit nog niet voldoende bewijs zijn voor bovenstaande redenering: mijn collega heeft mij net geleerd bloemetjes te haken. En leuk dat ik het vind!)
Gearchiveerd onder:Uncategorized | 1 Comment
Tags:kweken, nieuw zeeland, tuin
Boeren
We lijken wel boeren te worden: niet alleen sta ik de meeste weekends met m’n handen in de aarde, ook is de vraag “wat wordt het voor weer” ineens allesbepalend. Als het mooi weer wordt, ga ik met de motor, dus ‘s ochtends m’n goede kleren in de tas, m’n motorkleren klaar om aan te doen, de wekker op “iets later” want met de motor ben ik sneller op m’n werk dan met de auto… Als het gaat regenen, moet de wekker eerder, want dan ‘moet’ ik met de auto in de file. Dus moeten de goede kleren in de badkamer want vroeg op = donker en Anko staat later op dan ik. Als het matig weer wordt, is het gokken. Een beetje fout gegokt ‘s avonds is of heel laat, of heel vroeg op m’n werk de volgende ochtend… heel heel laat als het de trein wordt, en ik niet op tijd bedacht had om Anko wakker te maken om mij weg te brengen naar het station. Dan is het ineens 20 minuten lopen, 55 minuten in de trein, dan nog 15 minuten lopen voor ik eindelijk aan de koffie mag op m’n werk.
Geen wonder dat ik de weerberichten nu strak volg, voor het eerst van ‘m leven!
En de zonsondergang… en de zonsopgang…
Gearchiveerd onder:Uncategorized | Laat een reactie achter
Paashaas
Leermoment: vertel je vrienden nooit dat je een bepaald soort huisdier hebt, want voor dat je het weet krijg je dat beruchte telefoontje “Er is hier een zielig …. aan komen lopen, jullie houden toch van ….? Willen jullie er niet een gezellig …. erbij?” vul op de stippellijn de diersoort in en je weet wat er gebeurt: een huis vol met honden/katten/goudvissen/cavia’s/parkieten of in ons geval: konijnen. Nu moet ik zeggen dat wij er zelf ook schuldig aan waren, onze parkiet is “gezellig” naar vrienden gegaan die er al twee hadden. Als je er twee hebt, kan een derde toch ook geen kwaad?!
En in het kader van “what you give is what you get”, kregen wij twee weken geleden een telefoontje van Chris uit ons dorpje hier, dat er bij zijn buurvrouw een konijntje in de tuin was gevonden. En of wij er niet gezellig eentje bij wilden, want wij hielden toch van konijntjes? Natuurlijk werd het diertje aangeprezen als “tam, lief, aaibaar, gezond” en was het echt zielig om ‘m langer bij de buurvrouw in haar badkamer te houden (voor haar of voor het konijn, dat was niet helemaal duidelijk).
Ondanks beter weten gaan Anko en ik dus maar even kijken. Met de strikte onderlinge afspraak dat het diertje alleen mee naar huis mag als het echt heel tam, lief, aaibaar en gezond is en bovendien een vrouwtje (de vorige adoptie kostte klauwen met geld want dat mannetje bleek toch wat moeizamer te castreren dan gedacht…). Doos met hooi mee “voor het geval dat” en op de knieen voor de badkuip. Een snoezig lief tam aaibaar hangoortje kwam gelijk op m’n schoot zitten, en sprong hoopvol in de meegebrachte doos. Liet zich keurig oppakken ter controle van z’n …. twee enorme ballen!
Dilemma dilemma… maar ach, wat is geld als een hangoortje je arm likt? Dus hebben we nu een derde konijntje. Die netzo lief blijkt te zijn na de castratie als ervoor! Hij heet “Knox”, naar de straat waar hij gevonden is, maar ook omdat hij een supergoede ontsnapper is, zelfs “fort knox” zou ’m niet binnen hebben kunnen houden ; )
Deze slideshow heeft JavaScript nodig.
Gearchiveerd onder:Uncategorized | 2 Comments
Tags:knox, konijn, nieuw zeeland
Achtbaan
Wie zich nog de Python uit de Efeling kan herinneren… dat was mijn vorige week. Emotioneel zowel als lichamelijk, met krakende wielen, gepiep in de bochten, gillen op weg naar beneden. En er misselijk uitkomen, maar het ook niet hebben willen missen. Een vreselijke reden om naar Nederland te komen maar fijn om hier en daar te kunnen helpen, verdrietig afscheid nemen maar super om kindjes te zien die nog in de maak waren toen wij vertrokken. Een uitvaart vol tranen maar met hilarische anecdotes. Helemaal het echte leven, in een notedop en in een sneltreinvaart. Zou het zo weer doen, maar liever niet dit jaar. Dus iedereen opgelet: allemaal gezond blijven de komende twee jaar, horen jullie!
30.000 kilometer, acht maaltijden, zeven films (Twilight Saga, The Sitter, My Week with Marilyn, Alvin and the Chipmunks, the Muppets, Jack and Jill en New Years Eve) en twee boeken later ben ik weer op de plek waar ik begonnen ben. Weer thuis, naar het werk, het leven draait door. Het voelt vreemd en herkenbaar tegelijkertijd, alleen de jetlag herinnert mij eraan dat ik toch echt vorige week aan de andere kant van de wereld was.
En dit gaat over exact tien weken in de herhaling! Hopelijk hebben ze nieuwe films…
Vanaf de bank in ons huis in een zeer zonnig Nieuw Zeeland,
Annalily
P.S. Of ik al gewend ben aan Nieuw Zeeland, vragen ze dan… ik geloof het wel, want de eerste keer dat ik op de bus stond te wachten, vertrok die netjes op tijd vanaf de andere kant van de straat! Stond ik daar toch voor schut aan de linkerkant van de weg….
Gearchiveerd onder:Uncategorized | 1 Comment
Even in Nederland!
Voor wie het nog niet meegekregen had: ik ben vanochtend hals-over-kop het vliegtuig het vliegtuig in gesprongen richting Nederland, om bij een van mijn beste vrienden te zijn wiens moeder plotseling is overleden. Behalve het in een marstempo inpakken van een klein koffertje op wielen, m’n afspraken van volgende week afzeggen en alles wat ik voor m’n werk kan doen op m’n laptop te zetten, was de meeste paniek het boeken van een ticket, op een website met de mededeling “there is only 1 ticket available for this flight”. Erg veel stoelkeuze was er dus niet meer….
Gelukkig kon Anko mij naar het vliegtuig brengen en zit ik nu ergens boven Australie (groot continent, dus tegen de tijd dat iemand dit leest, klopt het vast nog steeds). Vliegtuigen zijn echt massa vervoer tegenwoordig, in passagiers aantallen en in kilo’s: ik zit geplet tussen de twee dikste mensen van het vliegtuig. De dame links van mij is in elk geval nog vriendelijk en probeert zoveel mogelijk richting het gangpad te hangen in plaats van over mijn stoel, maar de man rechts van mij is een verschrikking. Met duidelijk andere culturele waarden rochelt en hoest hij dat het een lieve lust is, giet alle gratis alcohol naar binnen en was zeker de helft van zijn pinda’s kwijt ergens tussen onder z’n buik… waar hij zonder enige gene enthousiast naar ging graaien.
Verder werkt het ‘personal entertainment centre’ vandaag niet in dit vlieguig en vermengt de lucht van de opgewarmde “braised fish with black bean sause, seasonal vegetables and fried rice” zich met die van de toiletten…
Gelukkig is er één ding waar je bij Singapore Airlines op kunt vertrouwen: de stewardessen worden nog steeds geselecteerd op schoonheid en charme!
En ik prijs mij erg gelukkig met mijn gebrek aan lengte…heb ik tenminste nog enige manouvreerruimte voor mijn tenen…
Mocht iemand nog een kop koffie willen doen: stuur even een sms-je naar mijn Nederlandse mobiel: 0616282065.
tot snel of tot later, ben geheel het gevoel van tijd kwijt,
Annalily
Gearchiveerd onder:Uncategorized | 1 Comment
Een doodgewone dag op het werk
Mijn werk als ambtenaar bevalt nog uitstekend! Het uitzicht uit het raam is goed, altijd wat te doen buiten…. nee hoor, helaas geen raam in zicht dus gewoon hard aan het werk. Afgelopen tijd druk geweest met de openingen te organiseren van projecten van collega’s: zij hadden het zelf zo druk met de kunst, dat de opening er anders bij ingeschoten zou zijn. En ik vind ‘events’ zoals ze hier alles noemen waar publiek bij is, erg grappig om te doen. Vooral omdat er meestal een ‘blessing’, een ceremoniele inzegening bij hoort. Voor mijn eerste opening deden we dat zelfs twee keer: een keer bij zonsopgang (5 uur ‘s ochtends, jawel) en nog een keertje met de hele buurt op het wat meer menswaardige tijdstip van 10 uur. En er hoort altijd catering bij, ook een voordeel van de Maori tradities: gezamelijk eten om het af te sluiten. Na drie openingen weet ik EN hoe ik een ‘health and safety plan’ moet schrijven, EN waar ik de beste cateraars kan vinden EN dat je van meer dan vier muffins toch echt misselijk wordt!
De eerste foto’s zijn mijn collega’s, daarna de lokale kapa haka groep, kids die traditionele waiata (liedjes) en Maori gebruiken leren. Omdat er na elke speech een waiata gezongen moet worden, hebben ze het druk met vier sprekers bij deze opening! Het kunstwerk is een moderne versie van een oude legende van Papa en Rangi, vader en moeder aarde. Kunstenaar is Whare Thompson, het werk heet “Te Ao Whanui”.
En jawel, bij beide openingen scheen de zon! Goed geregeld, toch?
Groeten van een Nieuwzeelandse kunst mier,
Annalily
Gearchiveerd onder:Uncategorized | Laat een reactie achter
Tags:kunst, nieuw zeeland, opening, werk
Mijn stoere familie…NOT
Het was de week van de pleisters en de ziekenhuizen … onze eerste kennismaking met de Nieuw Zeelandse gezondheidszorg. En ik ben onder de indruk. Mijn opa was het eerste ‘slachtoffer’ met een operatie aan een gezwel in z’n blaas. Op z’n 87-ste daar nog binnen een maand van diagnose aan geholpen te worden, vind ik erg snel en netjes!
Terwijl ik op ziekenbezoek was, ging de man des huizes met z’n ligfiets de berg af naar een vergadering. In al zijn wijsheid nam hij het bord met de maximum snelheid in de bocht erg letterlijk en vloog met 45 km/uur de bocht in. Op de fiets is bleek dat een minder goed idee dus hij remde af met zijn rechterarm op het asfalt.
“Nee hoor, valt best mee, hoef echt niet naar de dokter”. Dat is dus de laatste keer dat ik daar in trap! Na een zeer onrustige nacht (voor Anko, ik slaap natuurlijk overal doorheen), lag het halve bed vol bloederige zooi, dus de volgende ochtend toch naar de dokter. Die stuurt ons meteen door naar de A&E (accidents and emergencies) waar we van een strenge zuster te horen krijgen dat je met vuile wonden altijd binnen 8 uur bij een dokter moet zijn! Behalve een standje krijgt hij een verdoving, een antibiotica kuur per infuus, een handvol pillen en een enorm verband op z’n arm. En een lollie. En de mededeling dat hij de komende twee weken ELKE DAG terug moet komen voor een verbandwissel. Ja hoor, we hebben toch niets anders te doen.
Een weekje later komt onze logee op zondagavond terug van het weekendbezoek bij haar ouders met… een grote schaafwond op haar rechterarm. Het skateboard van haar zus uitegprobeerd, met minder handige gevolgen….Wijs geworden van het akkefietje met Anko, hebben we haar dus direct naar de A&E gebracht, waar we helaas te maken kregen met de nachtdienst: drie uur later stonden we met de herkenbare ingepakte arm, lollie en recept voor antibiotica weer buiten. Niet vreselijk veel later dus, behalve dat het toen wel 2 uur ‘s nachts was… gaap….
Ondertussen, na vijf weken steeds kleinere pleisters, zijn alle patienten weer zo goed als beter. En fietsen zowel als skateboards verboden terrein de komende tijd.
Groetjes van de hoofdzuster,
Annalily
Gearchiveerd onder:Uncategorized | 3 Comments
Tags:A&E, nieuw zeeland, ongelukken
Bussie bussie bussie bliss
Je gaat op vakantie en neemt mee…. een stalen tent! Dat is hoe Anko onze bus / campervan-in-wording heeft gedoopt, en het klopt behoorlijk. Lege bus, frame erin, dozen eronder, bed erop en je hebt een campervan! Geweldig. En vooral omdat het weer tijdens de kerstdagen niet geweldig was, helaas, wel warm maar ook regenachtig, is het natuurlijk helemaal super om in je stalen tentje te kunnen zitten, lezen, eten… en vooral alles droog te houden.
Hieronder een diavoorstelling om een impressie te geven van ons tochtje… in twee weken wat we vorige keer, 13 jaar geleden, in drie dagen hebben gedaan! Het is bijzonder om nu geen haast te hebben, wel toerist te zijn (want we willen alles zien), maar eigenlijk ook niet (want we wonen hier), tijdens het hoogseizoen op vakantie te zijn (doen we anders ook nooit) en het land op zo’n andere manier te zien. Niet de plaatjes van “Nieuw Zeeland is zo mooi” maar meer “wat is het fijn om hier in een bussie te zijn”.
(en wij doen wel een alternatieve elf – stranden – tocht!)
Groetjes vanuit een erg warm Down Under,
Annalily
Deze slideshow heeft JavaScript nodig.
Gearchiveerd onder:Uncategorized | 1 Comment
Heen en weer
Oh wat zal ik een hoop lokaal gemaakte groente moeten eten om dit goed te maken…. en een hoop bomen moeten planten… want we vliegen in juni een rondje om de wereld!
De reden en aanleiding is dat m’n schoonouders gezamelijk 145 worden en dat groots gaan vieren, en natuurlijk hoort hun zoon daarbij te zijn. En waar zoon gaat, ga ik… als hij tenminste een aantrekkelijk reisprogramma voorstelt. En dat is het: Auckland – Londen (vriendin & V&A) – Amsterdam – Tokyo (yeah!!) – Auckland.
Dus wie zin heeft een avondje met ons bij te kletsen (en/of voor eten en een bed te zorgen): gezellig! We zijn ergens in Nederland van 17 tm 27 juni. En begin niet over internetveiligheid te klagen, want we hebben ‘huis oppas’, zowel voor de konijnen als voor het huis, dus dat komt helemaal goed.
Wie nog iets wil hebben uit NZ, dit is de tijd om bestellingen door te geven! En wie wat mee wil geven voor eerdere emigranten, moet het maar klaarleggen… als ik maar met droge ogen “ja, ik heb het zelf ingepakt” kan zeggen bij de stoere douane mensen.
Tot snel in NL,
Annalily
P. S. Kan het niet laten: het is hier vandaag stralend en 22 graden! Oh wat ben ik blij met de zon… mij zoveel liever dan sneeuw…
Gearchiveerd onder:Uncategorized | 1 Comment
Tags:nederland, reis, vliegen
Feessie
Wie m’n Facebook pagina bekijkt, kent ze al: de foto’s van mijn eerste verjaardagsfeestje in de zon! M’n 40st verjaardag (oh well…) op het net door Anko gebouwde balkon. En wat blijkt: het balkon houdt het prima (al zou een railing eromheen wel een hoop schelen) en we hebben geweldig leuke mensen om ons heen verzameld. Wat een luxe! Natuurlijk nooit genoeg tijd om met iedereen te kletsen, maar gelukkig kwam een collega vorige week zaterdag al langs. Om een uur of zeven ging de deurbel, wij net uitgekakt van zes uur door de bossen banjeren op de bank, en jawel, daar stond onze stagiaire met haar vriend voor de deur: op de verkeerde zaterdag! Gelukkig hebben we altijd wel een gevulde koelkast, dus snel wat in schalen en glazen geduwd en erg lekker ontspannen bijgekletst. Moeten we alsnog maar met al die andere mensen doen die we gisteren over de vloer hadden…
“The Big Four Oh” was niet de enige reden voor het feestje, op de achtergond speelde ook mee dat Kiwi’s, die niet de gewoonte hebben gewoon even langs te komen, nu misschien door hebben dat wij het heel leuk vinden als ze dat wel zouden doen. In elk geval weten ze nu waar we wonen! Wie weet…zien we ze nu wel zonder uitnodiging verschijnen. Ik heb zo het vermoeden van niet, want de verschillen zijn wel heel groot:
1) iedereen had alsnog een fles wijn of dips/chips bij zich … ondanks mijn uitdrukkelijk uitnodiging dat wij voor alles zouden zorgen. Hier is “byo” of “bring a plate” zo ontzettend ingeburgerd, daar kom je niet vanaf. Het gaat erg in tegen mijn gevoel van gastvrijheid (wie geeft er nou een feestje en vraagt dan de gasten hun eigen eten mee te nemen???), maar kennelijk hoort het er hier helemaal bij!
2) geen enkel bosje bloemen gekregen (zou in Nederland ook niet voorkomen), wel een heleboel verjaardagskaarten.
3) mee naar de voordeur lopen om hen uit te zwaaien, toch een goede Nederlandse gewoonte zou ik zeggen, kreeg het commentaar “hoeft niet hor, ik zal niets stelen op de weg naar buiten”!
4) En de timing was ook een feest: alle Kiwi’s waren tegen half tien ‘s avonds vertrokken. Gelukkig hadden we nog een Engelsman en een paar Nederlanders om nog wat na te praten tot een uur of elf!
Het was dus supergezellig met een combinatie van nieuwe vrienden, oude familieleden, buren en zelfs nog een collega! Grootste gemene deler: liefde voor de natuur, voor kunst en voor een goed glas wijn!
Wie komt er volgend jaar op m’n feessie??? Welkom!
Annalily
Deze slideshow heeft JavaScript nodig.
Gearchiveerd onder:Uncategorized | 3 Comments
Tags:feest, huis, nieuw zeeland, verjaardag, vrienden
Recente berichten
Categorieën
- emigratie (12)
- huis (8)
- Label Nationaal Glasmuseum (1)
- Nieuw Zeeland (31)
- Uncategorized (102)
Archief
- juni 2012
- mei 2012
- april 2012
- maart 2012
- februari 2012
- januari 2012
- december 2011
- november 2011
- oktober 2011
- september 2011
- augustus 2011
- juli 2011
- juni 2011
- mei 2011
- april 2011
- maart 2011
- februari 2011
- januari 2011
- december 2010
- november 2010
- oktober 2010
- september 2010
- augustus 2010
- juli 2010
- juni 2010
- mei 2010
- april 2010
- maart 2010
- februari 2010
- januari 2010
- december 2009
