Berichten van een hittegolf in Nederland hielpen de moed erin te houden tijdens de natste winter in Auckland ooit. Dankzij de zondvloedachtige scenarios hier was het een productieve winter: de sokken zijn gestopt, brieven geschreven en peertjes ingemaakt. En de planten in de tuin verdronken… ach “you win some, you lose some” ;).

20160328_202856 20160327_125255

In de tussentijd geleerd hoe je ‘candied oranges’ maakt, van veel te kleine mandarijntjes. Dat waren twee leermomenten: 1) geef de mandarijnboom meer mest zodat de vruchten groter dan drie cm in doorsnede worden en 2) de reden waarom geconfijte sinasschillen zo duur zijn (kilos suiker en uren werk)

20160724_171012 20160723_134145

Tientallen kilos yakon (aardpeer) later, is de conclusie dat we die dus in minder grote getalen kunnen planten. (het zijn 15 liter emmers)

20160423_191358 Dat geldt ook voor de tomaten: minder dicht op elkaar geeft mooiere rode tomaten, zodat je niet met kilos groene tomaten eindigt waar je dan weer chutney van moet maken.

potjeswasfabriek 20160327_125229

In elk geval wel genoeg kadootjes voor iedereen die jarig is.  En dan heb ik het nog niet over de 15 pompoenen die tot soep verwerkt moesten worden, de overvloed aan venkel, broccoli en witte bonen. Gelukkig heeft Anko een extra vriezer gekocht, zo eentje waar ze in Amerikaanse films het lijk van de vrouw des huizes in vinden. Erg handig en het monster wordt overdag met energie uit de zonnepanelen opgeladen: groenere groente vindt je nergens.

kombucha honing-1

Een andere nieuwe ervaring is het maken van kombucha, gefermenteerde thee. Weekje met suiker en bacterieen laten staan en je hebt een prima alcohol alternatief. Langer laten staan maakt het er niet beter op, ervoeren we na een onaangename slok batterijzuur equivalent.

Naast dit soort huiselijke bezigheden was het ook het seizoen van de verjaardagen: oma werd 94, nichtje 21 (dat is hier echt een hoogtepunt) en Anko… nou ja iets in de veertig zullen we maar zeggen. Nog meer taart inderdaad!

mums-birthday-small-images-3 img_1201

(ik sta achter de “sleutel” die traditiegetrouw gegeven wordt aan de 21 jarige, sleutel to volwassenheid, de fontein der wijsheid of het ouderlijk huis is mij niet helemaal duidelijk! Ze mogen hier al met zestien proberen de schapen te ontwijken, dus een autosleutel is het in elk geval niet.)

mums-birthday-small-images-2 mums-birthday-small-images-1 img_4259

Natuurlijk was er ook weer tijd voor ons “community werk”: het organiseren van de filmavonden, helpen bij een verkiezingscampagne, een ‘midwinter kerstfeest’ (eindelijk logisch, op 24 juni!) en een ‘community treasure hunt’.

movie-night-signchristmas-in-july

Tussen de buien door ga ik een week naar Tiri Tiri Matangi, om ‘whiteheads’ of in te reo: popokatea te vangen en in Ark in the Park, het vrijwilligersproject vlak bij ons, uit te zetten. Honderd van die kleine mus-achtige vogeltjes met witte koppies, schattig!  Eind juni een week naar Pureora Forest, hetzelfde idee maar dan voor kokako, grote blauwzwarte vogels met blauwe flapjes onder hun kin.  En in augustus een paar dagen naar Thames om vogelgeluiden te leren herkennen in een methodiek waarmee je daarna kan bepalen hoeveel en welke vogels er in een bepaald gebied wonen (en je je beleid om hen te beschermen daarop kan afstemmen).

Een goede winter dus, en nu is het eindelijk lente en mag ik weer de tuin in om plantjes te kweken…alleen wel iets minder dan vorig jaar 😉

Groeten vanuit een groen Nieuw Zeeland,

A&A

 

 


Treasure Island

18Apr16

(een keertje in het Engels, sorry Nederlanders!)

Let’s say you are a big fan of Prince, George Clooney or Justin Bieber. And they are working on a project in your area…imagine your excitement when you are accepted to help! Of course you pay for the privilege, work like crazy and even when you don’t get to meet them in person. On top of that, it turns out a lot of his friends also choose to join him there, so you get to hang out with the likes of Madonna, Helen Mirren, Meryl Streep, Lorde and Elton John.

Wouldn’t that just totally BLOW YOUR MIND???

Well, we just had a similar experience on Little Barrier Island. Replace your rocking superstar with walking kakapo Heather, and add all the native, endemic birds that just hop around you on the island which are close to extinction on the mainland and I’m seriously still on cloud nine.

I became a fan of kakapo after seeing the famous BBC series “Last Chance To See” by Mark Cawardine and Stephen Fry where, in their New Zealand episode, kakapo Sirocco tries to mate with Mark, which leads Stephen to some hilarious comments. If you haven’t seen it, it’s a must! (if you’re in Europe, you can view it here: http://www.bbc.co.uk/programmes/p004m51b , otherwise just google).

We got as close to Heather as any non-island staff will ever come: to the site where they monitor her nest. With our group of ten volunteers our job was to bring all of the monitoring gear (connected by a 50 meter cable to her nest) back to the ranger station, including the tent the ‘kakapo monitors’ were sleeping under and the solar panel which kept all the equipment going. This tent site looked very much like the set up shown on ‘Last Chance to See’, which enhanced my feeling of being on a film set even further!

Back at base, we saw a couple of kokako hop around like chickens on the lawn. KOKAKO!!!! For the past five years we’ve been walking, 3 – 4 times a year, our bait line in the Waitakere Ranges, in the middle of the Kokako territory, only to have seen one of these illusive birds, one time… Here on Little Barrier four of them gave us a dawn chorus more beautiful than any musical performance possible. (google this too, it is worth it!).

Two weeks before our trip here, we visited Bushy Park sanctuary. An amazing place, with and abundance of Saddlebacks. Even so, it took me hours to get a good picture. On Little Barrier there were so many Saddlebacks that I forgot to take a picture… I feel I relate to these black and orange birds, which are bold, loud and clumsy  (see below). And they have a hard time sitting still as well 🙂IMG_3695.JPG

Add to that the magic of an unspoiled, untouched native forest, blue skies and the most beautiful boulder beach imaginable and I think I fell in love…with an island!


Alleen in onze generatie is het logisch dat je een Nederlandse familie die tijdelijk in Shanghai woont, op zomervakantie gaat naar Nieuw Zeeland… omdat dat je dan toch al halverwege bent! En voor ons natuurlijk alleen maar leuk dat zoiets kan.

Wel was het even aanpassen: Anko en ik zijn nooit eerder twee weken met anderen op vakantie geweest, laat staan met KINDEREN! Zeven en tien jaar oud, bijzonder slim, kieskeurig en vol energie. Al op de eerste dag drie belangrijke lessen geleerd:

1) plannen werkt niet, dus gooi de lijsten maar weg: alles gebeurt in het tempo dat het gebeurt (of niet).

2) kinderen kosten je je principes! Door overmacht (koffers waren zoek), tijdgebrek (eerste winkel moet alles hebben, want de zon schijnt en we willen naar het strand/de speeltuin) en  onervarenheid (waar koop je een autostoelverhoger? hoe ziet dat er trouwens uit?) hebben we geld besteed bij alle bedrijven die ik normaal boycot: The Warehouse (wegwerp kwaliteit uit China), Wicked Campers (oude busjes met racistische/sexistische texten) en de McDonalds (toen de Wicked camper het in een industrieterrein begaf, er geen keus was en wel lunchtijd!).

3) Kinderen onder de 16 willen strand, speeltuin en lego. Anko’s voorraad tractoren, auto’s en treinrails hield hen uren zoet!

Gewapend met deze nieuwe kennis kan ik met vertrouwen het nieuwe jaar in 🙂

Maar terug naar de vakantie: het begon met een vertraagde vlucht en daardoor gemist vliegtuig in Melbourne, waardoor de afhaaltijd op Auckland Airport niet 5 uur ’s middags maar 1 uur ’s nachts werd. De koffers waren achtergebleven, dus dat was een extra ritje de dag erna. Gelukkig scheen de zon op zondag, en konden we naar het Wynyard Quarter voor lunch, bootjes en ijs. Maandag het busje ophalen, dat helaas niet klaar stond (communicatie storing tussen de Australische en Nieuw Zeelandse website), waardoor we een paar uur later vertrokken dan gepland (zie regel 1) richting Wenderholm Regional Park.

Keuze was op Wenderholm gevallen omdat het maar 1 uur rijden van Auckland af ligt: handig als we iets misten of het busje het zou begeven. Strand, dotterels en uitzicht mooi meegenomen!

De volgende dag naar Pakiri waar het busje het wel begaf, voor de ingang van de camping. Gelukkig sleepte de camp host het busje naar ons plekje, zodat we niet buiten hoefden te slapen! De volgende dag ga ik met de sleepauto terug naar Auckland en blijft de rest op de camping puzzelen (het regent!).

Ik rij met het gerepareerde busje terug en we vieren kerst op het strand van Leigh (Goat Island Marine Reserve) met snorkelen (ondanks dat, volgens jongetje7, het water stinkt!) en zand, en sterretjes en engeltjes gesneden uit aardappel en komkommer als kerstdiner. De volgende dag is het hoogtepunt het paardrijden op het strand, een hoogtepunt voor meisje10. Daarna via Kawakawa naar Kerikeri, waar we op Te Aroha Island (kiwi reservaat) logeren.

De campings zijn uitgezocht op kleinschaligheid en rust, het is niet te merken dat het nu het hoogseizoen is! We gaan kajakken, naar het strand in Matauri Bay (body boarding blijkt verslavend), ik adopteer een baby eendje en de kinderen amuseren zich met lezen en knutselen. Op zondag gaan we uit eten in Kerikeri voor het 12 jarig huwelijk van Saskia en Wouter, met ijsjes van de italiaan als toetje. Tractatie! En als ‘kers op de taart’ is er gratis wifi net buiten het restaurant.

We hadden hier prima nog een weekje kunnen blijven, maar de geysers en kokende modder lokken… Maar eerst nog een volle dag op de catamaran de Carino in de Bay of Islands. Saskia, zeilster pur sang, in haar nopjes als ze aan het roer mag staan. Het is een stralend zonnige dag en wie komen we op de boot tegen? Onze linker buurvrouw uit onze straat met haar familie! Wat een kleine wereld. Iedereen mag met de twee dolfijnen zwemmen die we tegenkomen. Het is hard werken: tegelijkertijd zwemmen, door je snorkel ademen en zingen (dat schijnt ze aan te trekken). Anko en ik zien vooral de flippers van onze mede zwemmers en hier en daar een rugvin van een dolfijn, maar bij Saskia en Wouter komen ze dichterbij en maken vooral indruk door hun maat. Het is wat gemaakt en toeristisch, maar toch indrukwekkend om in de oceaan te zijn met een wild dier. De boot doet een mooie baai aan, we snorkelen en zwemmen nog wat en bij terugkomst in Paihia rijden we naar Auckland, voor een nachtje thuis.

Boodschappen inslaan en naar Rotorua! Eerst het stadspark Kuirau Park, dan de camping met stoomoven en thermisch bad. Maori cultural experience en geysers combineren we de volgende dag in Te Puia.

Oudjaarsavond vieren we op de het strand van Lake Rotorua, dat grenst aan de camping: eerste keer met vuurwerk om half tien voor de kinderen, dan een herhaling om klokslag 12. De volgende dag het Rotorua museum (de buitenkant en de hal), de pukeko in de Government Gardens en een wandeling langs meer Okareka waar honderden ganzen (Canada Geese) zijn neergestreken tussen de zwarte zwanen, luidruchtige steltlopers en diverse andere watervogels. We eten heerlijke maiskolven uit de stoomoven en duiken een laatste keer in het hete bad met gezond mineraalwater.

Zaterdagochtend rijden we weg…helaas ruikt de bus zo naar benzine dat we 500 meter voorbij de camping een parkeerterrein op duiken om te kijken wat er mis is. En daarna vier uur wachten tot een monteur van de wegenwacht in dertig seconden het benzineslangetje terugklikt. De snelste reparatie ooit! Omdat het ook al de hele ochtend regent, en we daarna nog vier uur terug naar Auckland moeten rijden, heeft iedereen er wel de balen van en kunnen we niet wachten tot we deze bus weer mogen inleveren. Gelukkig wacht thuis de lego!  Op zondag lopen we nog even langs de kauri bomen, de Swanson speeltuin en de supermarkt, een laatste blik op het uitzicht en dan is de vakantie alweer voorbij. Voor ons in elk geval, onze gasten mogen nog 16 uur in het vliegtuig doorbrengen.

Het was een gezellige, drukke, langzame, leerzame, zonnige en gekke vakantie!

Groeten van A, A, S, S, S en W.

P.S. En natuurlijk waren de koffers ook op de terugweg vertraagd :).


Na 4,5 jaar bij mijn huidige werkgever, de provincie/gemeente Auckland, heb ik mijn vrijheid weer terug! De komende weken nog betaalde vakantie, daarna pak ik de draad weer op met Art Ants. Projecten voor kunst, cultuur en natuur.

Uiteraard ga ik mijn geweldige collega’s enorm missing, en sommige projecten die nu nog halverwege zijn, maar hopelijk krijg ik nieuwe leuke projecten en zijn nieuwe collega’s net zo leuk…

“Time flies when you’re having fun” en het omgekeerde geldt ook, dus voor mij duurden de afgelopen maanden ERG lang. Een vage reorganisatie (we moeten meer projecten opleveren dus daarom gaan we van 12 mensen in de uitvoering naar 9 mensen plus drie managers) en een bijzonder onaangename manier van communiceren waren de laatste druppels in een emmer die al een tijdje gevuld was met twijfels aan het nut van deze baan en mijn bijdrage aan de organisatie.

Gisteravond het afscheid met een groepje gezellige mensen, niets mis mee. Maar tegelijkertijd stak het schril af tegen het afscheid bij het Glasmuseum. Bij beide organisaties was ik zo’n beetje 5 jaar betrokken en wat een verschil! Ik kijk nog altijd met verbazing terug op wat we daar met z’n allen tot stand hebben gebracht. De energie, de achtbaan van emoties en enorme hoeveelheid werk die iedereen erin stopte om het onmogelijke mogelijk te maken… dat blijft een geweldige herinnering.

Hopelijk kan ik mijzelf hier nuttig maken met projecten die de wereld weer een beetje beter maken: de natuur heeft hier alle hulp nodig die het kan krijgen en dit land is te mooi om je niet voor in te zetten.

Dus ik zal jullie op de hoogte houden waar ik terecht ga komen…

Maar nu eerst… VAKANTIE!

(PS Het is sinds vier dagen zomer, zonnig, warm, de groente die de tuin uitspringt… een goede timing dus!).

venkel


VIP’s in NL

24Jun15

Na twee-en-een-halve week rondgereisd te hebben door Nederland, van vrienden naar familie naar vrienden, zoekend naar verschillen en veranderingen, heb ik maar een conclusie: we hebben de meest geweldige vrienden van de hele wereld, aan beide kanten ervan!

Hieronder een kleine impressie… Iedereen mega bedankt voor de gastvrije ontvangst overal, het eten, de gezelligheid, de taartjes, het halen en brengen, het eten, het feest, het delen van alles wat niet over de mail kon, de voorstelling, de verhalen, de barbeque, de bedden, de wandelingen, nog meer eten,  de VIP behandeling, het strand, en had ik al iets gezegd over het eten?

Anko heeft zich door het hele Nederlandse repertoire heen gegeten: van kroket tot pannekoeken, frikandel tot Indonesisch, Luikse wafel tot appeltaart, hagelslag tot poffertjes…en heel veel ertussenin. Altijd “in good company”…

Geertje en familie (21) (768x1024) Geertje en familie (18) (768x1024) Geertje en familie (13) (768x1024) Geertje en familie (23) (768x1024)Geertje en familie (11) (1024x768) Den Haag eten (4) (768x1024) Den Haag eten (1) (575x1024) Vlaamsch Broodhuys in Den Haag (1) (768x1024)fotos henk (68) (1024x683) fotos henk (9) (1024x683) den haag (12) (1024x768) Rielle en Leon eten (2) (1024x575) Rielle en Leon eten (1) (1024x575) Corien en familie (5) (768x1024)  Corien en familie (7) (768x1024)  Susanne en Daan en familie (1) (1024x768) Susanne en Daan en familie (2) (1024x768)  Nynke en Richard (1) (1024x768) Nynke en Richard (2) (768x1024) Corien en familie (6) (768x1024)  Pauline en familie Arnhem (7) (768x1024) Pauline en familie Arnhem (8) (768x1024) Jo en Darius (2) (1024x768) Rielle bij Japanner (1024x768) Leerdam (14) (1024x768) Leerdam (15) (1024x768) Marienweerd met Marjolein (1) (1024x768) den haag (25) (1024x768) Henriette en Daan (5) (1024x768) Henriette en Daan (7) (768x1024) Delft met Rielle en Iris (6) (768x1024) Delft met Rielle en Iris (7) (1024x768) Marije en Clara (4) (768x1024) Marije en Clara (2) (768x1024) Marc en Viola (1) (1024x768) Etentje familie Hanse (1) (1024x768) Etentje familie Hanse (2) (1024x768) Etentje familie Hanse (5) (1024x768) Maria Arnold familie (3) (1024x768) Eline en Aldo (2) (1024x768) Rielle en Leon eten (2) (1024x575) WP_20150530_005 (1024x575)

Dank dank dank.

Hou contact over mail en Skype, Facebook en blog, dan wordt het over twee jaar net zoals deze keer: alsof we gewoon om de hoek wonen.

Dikke zoen, A&A

P. S. Ik zal morgen een blogje posten over de trends die we hebben waargenomen. Spoiler alert: het heeft oren!


Na een bed, bad en een avondje bijkomen na onze Tongariro Crossing rijden we de volgende dag vanuit Tamaranui (Carrot Capital!) richting Wellington. Via Bulls, waar veel bordjes “ver-bullst” zijn, zoals die naar het politiebureay: “Const-a-bull”… We overnachten gratis bij Mana, tegenover de boothuizen van Camborne.

boat sheds camborne (2)

boat sheds camborne (4) (768x1024) boat sheds camborne (5) (1024x768)

Ondanks de stormachtige nacht is de overtocht naar Picton spiegelglad en was m’n zeeziekte pil niet eens nodig…

wellington ferry (1024x768).

Toen ik 24 jaar geleden met Nak in Nieuw Zeeland was, strandden we in Picton, op de weg terug naar Wellington, omdat de ferries staakten. Het regende constant en er was helemaal niets te doen (ik kan mij herinneren dat er 1 winkel en 1 pub was. Nu is Picton een welvarend dorp met een haven met dure boten, een winkelstraat met een Italiaanse ijsjes zaak een een Nederlandse “Bakkerïj”.Wat een verschil! Gelukkig is zelfs het weer anders deze keer, en we rijden naar een prachtige overnachtingsplek langs de Queen Charlotte Sound. Want de pracht van de Sounds is gelukkig niet veranderd.

breakfast after Picton IMG_1921 (1024x768)

We lunchen bij de beromende Mussel Pot in Haverlock, en hebben beiden geen mosselen, maar een super lekkere (vega) burger.

the mussel pot (2) the mussel pot (1)

Overnachting in Cable Bay, met een korte wandeling de heuvel op voor het uitzicht.    IMG_1933 (1024x768) IMG_1936 (1024x768)

Daarna weer een stukje verder richting Nelson, een leuk dorpscentrum met ‘gezellige’ winkelstraat met bomen en terrasjes. Dat is redelijk uitzonderlijk voor hier! Mooie glaswinkel (inkopen!!!) en daarna richting het Abel Tasman National Park. Nog steeds geweldig weer, dus ik verheug me op het park en het kajakken en de vogels/zeehonden die we gaan zien ! Camping “Old McDonalds Farm” is een aanrader, zowat aan de start van de track, zodat we ’s avonds nog kunnen gaan zwemmen en onze eerst ‘wildlife encounters’ hebben met een oystercatcher en een stilt.

IMG_1948 (1024x768)  IMG_1940 (1024x768) IMG_1947 (1024x768) IMG_1944 (768x1024)IMG_1942 (768x1024)

Volgende dag kayakken: we hebben voor het eerst een tweepersoons tandem kayak  (een zogenaamde “divorce boat” omdat de voorste persoon peddelt en de motor  is, en de achterste persoon stuurt). IMG_1952 (1024x768)

Zoals gewoonlijk zijn we veel te goed voorbereid met onze eigen dry bags, heel weinig bagage en zelfs geen camera (die is al twee keer in het water gevallen en we denken dat-ie een derde keer niet gaat overleven). Dus moeten jullie het doen met onze verhalen zonder fotos en geloven dat we bij Adele Island met zeehonden pups gezwommen hebben!!! Wat een acrobatische beestjes: ondersteboven, flappers naar voren, flappers omhoog, achterflappers over het hoofd, voorflappers over de staart… het ging maar door en je kan er uren naar kijken. Lunch op het strandje van Adele Island, dat pest vrij is zodat je bellbirds kan horen!!! Ongelofelijk, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Was dat maar zo, ze zijn nog steeds erch beschermd en staan  op het randje van uitsterven… Eind van de dag terug gekayakt en zonder kleerscheuren of al te beschamende landing de branding uit en opgehaald door de kayak verhuurder. Na een diner met frietjes bij de “Fat Tui” toch maar op naar een campling met warm water om het zout en zand van ons af te spoelen. Het wordt het Settle Camp & Motel in Tapawera.

 

WP_20150210_002(1) (1024x576) WP_20150211_001 (575x1024) WP_20150211_002 (1024x575)


Opstaan in de ochtendmist, voor de zon  opgaat, is altijd bijzonder. Het vooruitzicht een 1700 meter hoge vulkaan te beklimmen, zonder echt getraind te hebben, met een krakkemikige rechter enkel en linker knie, maakt het nog spannender. Maar vier lagen Icebreaker t-shirts onder een warm jack, een rugzak met eten, drinken en wandelstokken is een rustgevend gevoel. In het busje naar het Ketetahi parkeerterrein (want we lopen terug naar onze auto bij de Maungatepopo uitgang), vertelt de gids dat er gisteren 2000 mensen de zes-tot-negen uur durende hoogvlakte tocht gelopen hebben. Nou, als zij het kunnen, dan wij toch zeker ook! En vandaag is het minstens net zulk mooi weer als gisteren: als het busje de parkeerplaats opdraait, zijn we boven de wolken/mist en zien we een wolkenloze hemel, langzaamaan verlicht door de opkomende zon. De berg ziet er nog wel indrukwekkend en dreigend uit…

tongariro zonsopgang (1024x768) Ruapehu in de verte (met sneeuw), blij dat we daar niet overheen hoeven.  busje bij zonsopgang ngarauhoe (1024x768)

Busje met in de verte de kegelvorm van Ngauruhoe (Mt Doom, voor LOTR fans).

lahar hazard zone (1024x768)

Anko voor het bordje dat we niet mogen stoppen voor een rustpauze, en hard moeten rennen als we lawaai horen. . de eerste trappen (768x1024)

En de trappen… alsmaar trappen…Omdat wij de route “achterstevoren” lopen, beginnen we met honderden traptredes omhoog. De meeste mensen vinden het fijner om al deze trappen aan het eind te doen, naar beneden. Maar mijn knieen vinden bergop een stuk minder zwaar dan bergaf. Het wordt wel snel duidelijk dat onze conditie beter had kunnen zijn: na elke paar trappen is een pauze hard nodig om de ademhaling en de hartslag weer onder controle te krijgen…

uitzicht uit shelter (1024x768)

Na een uur of wat eerst door bossen en daarna door struikgewas (boven de boomgrens) te hebben gelopen, komen we bij de Ketetahi shelter. Dit was vroeger een hut waar je kon overnachten, maar in 2012 spuugde een vulkaan een grote kei uit die recht door het dak ging, dus het is nu alleen nog goed voor een korte stop met mooi uitzicht.

Anko op weg naar boven (768x1024)  stoom dichtbij (768x1024)

En we zien waarom dit een vulkanisch plateau heet… De flora is schijnbaar ook heel bijzonder: Nieuw Zeeland heeft namelijk maar een zo’n hoogvlakte, dus de bloemetjes zijn zeldzaam, beschermd en bedreigd. En we zien waarom dit een vulkanisch plateau heet… De flora is schijnbaar ook heel bijzonder: Nieuw Zeeland heeft namelijk maar een zo’n hoogvlakte, dus de bloemetjes zijn zeldzaam, beschermd en bedreigd.

ander bloemetje (768x1024) bloemetje (2) (768x1024)

We zwoegen onszelf verder de berg op, het pad blijft steeds verder omhoog slingeren. En dan opeens is er een meer, in de  meest onmogelijke turquase helderheid: de eerste van de vier “Emerald Lakes” die we tegenkomen. Dit is ook zo’n beetje het midden van de tocht, dus we komen hier alle mensen tegen die de route andersom lopen.

het pad waar we net afkomen (1024x768)pad over slip (1024x768)

anko bij emerald lake (1024x768) northern plateau (1024x768)tongariro ridge (1024x575)central plateau (2) (1024x575)

twee emerald lakes (768x1024) emerald lake met berg (768x1024)

Na de lunchpauze bij deze meren mogen we ons aan het steilste deel wagen: de 200 meter hoge gridberg die de werkelijke
“crossing” vormt: het zadel van Tongariro.  Deze richel ligt naast een prachtige rode (ijzerhoudende) vulkaankrater, die heel origineel “Red Crater” heet.

red crater (1024x768) emerald en berg (768x1024)

annalily en ngarauhoe (1024x768) anko en ngarauhoe (1024x768)

Na die worsteling is het alleen nog naar beneden… drie uur lang naar beneden… met toch nog een gemene hoeveelheid trappetjes.

oranje water en ngarauhoe (768x1024) in de verte ligt het eindpunt (1024x768)

(zie je de hut en het busje, helemaal daar in de verte? Daar moeten we naar toe!)

Na de eerste serie trappen ben ik erg blij dat we de route in deze volgorde gelopen hebben, want mijn knie is niet blij en als ik dan ook nog uitglij over een traptree met grind, ligt m’n arm open…. minder geslaagd. Gelukkig blijkt de schrik groter dan de werkelijke schaafwond en die blauwe plekken op m’n kont gaan ook wel weer over 🙂 . De rest van de trappen doe ik dus aan de arm van mijn stoere ridder, die ondertussen heeft bedacht dat we vanavond wel een hotel met bad verdiend hebben.  Daar zal ik geen nee tegen zeggen! En het is een goede motivatie om door te blijven lopen.

central plateau (1024x768)goodbye tongariro (1024x768)

Negen uur na de start zijn we terug bij het busje. Na een goede rustpauze, verse sokken en andere schoenen, gaan we op weg naar een hotel in Turangi. Yeah!

To be continued…