Mijn stoere familie…NOT

12Mrt12

Het was de week van de pleisters en de ziekenhuizen … onze eerste kennismaking met de Nieuw Zeelandse gezondheidszorg. En ik ben onder de indruk. Mijn opa  was het eerste ‘slachtoffer’ met een operatie aan een gezwel in z’n blaas. Op z’n 87-ste daar nog binnen een maand van diagnose aan geholpen te worden, vind ik erg snel en netjes!

Terwijl ik op ziekenbezoek was, ging de man des huizes met z’n ligfiets de berg af naar een vergadering. In al zijn wijsheid nam hij het bord met de maximum snelheid in de bocht erg letterlijk en vloog met 45 km/uur de bocht in. Op de fiets is bleek dat een minder goed idee dus hij remde af met zijn rechterarm op het asfalt.

“Nee hoor, valt best mee, hoef echt niet naar de dokter”. Dat is dus de laatste keer dat ik daar in trap! Na een zeer onrustige nacht (voor Anko, ik slaap natuurlijk overal doorheen), lag het halve bed vol bloederige zooi, dus de volgende ochtend toch naar de dokter. Die stuurt ons meteen door naar de A&E (accidents and emergencies) waar we van een strenge zuster te horen krijgen dat je met vuile wonden altijd binnen 8 uur bij een dokter moet zijn! Behalve een standje krijgt hij een verdoving, een antibiotica kuur per infuus, een handvol pillen en een enorm verband op z’n arm. En een lollie. En de mededeling dat hij de komende twee weken ELKE DAG terug moet komen voor een verbandwissel. Ja hoor, we hebben toch niets anders te doen.

Een weekje later komt onze logee op zondagavond terug van het weekendbezoek bij haar ouders met… een grote schaafwond op haar rechterarm. Het skateboard van haar zus uitegprobeerd, met minder handige gevolgen….Wijs geworden van het akkefietje met Anko, hebben we haar dus direct naar de A&E gebracht, waar we helaas te maken kregen met de nachtdienst: drie uur later stonden we met de herkenbare ingepakte arm, lollie en recept voor antibiotica weer buiten. Niet vreselijk veel later dus, behalve dat het toen wel 2 uur ’s nachts was… gaap….

Ondertussen, na vijf weken steeds kleinere pleisters, zijn alle patienten weer zo goed als beter. En fietsen zowel als skateboards verboden terrein de komende tijd.

Groetjes van de hoofdzuster,

Annalily

Advertenties


3 Responses to “Mijn stoere familie…NOT”

  1. 1 geertje

    Wij wisten hier wel dat je dat in je had. Hoofdzuster zijn. Het was gewoon weer even tijd voor de opfriscursus. Dus je bent, net als je patienten, er nu weer voor 5 jaar van af.

  2. 2 Gerda

    Knap hoor je weet zelfs van huiselijk drama een hilarisch verhaal te maken. Hoofdzuster en schrijfster, NZ maakt wel ongekende dingen in je los 🙂

  3. 3 Nynke van Hurne

    Is dit niet de tweede keer dat Anko uit de bocht vliegt met zijn fiets? Misschien eerst met een driewieler oefenen 😉
    Sterkte aan alle patiënten! En Florence, sterkte, met de verzorging van iedereen!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s