Tongariro Crossing

01Mrt15

Opstaan in de ochtendmist, voor de zon  opgaat, is altijd bijzonder. Het vooruitzicht een 1700 meter hoge vulkaan te beklimmen, zonder echt getraind te hebben, met een krakkemikige rechter enkel en linker knie, maakt het nog spannender. Maar vier lagen Icebreaker t-shirts onder een warm jack, een rugzak met eten, drinken en wandelstokken is een rustgevend gevoel. In het busje naar het Ketetahi parkeerterrein (want we lopen terug naar onze auto bij de Maungatepopo uitgang), vertelt de gids dat er gisteren 2000 mensen de zes-tot-negen uur durende hoogvlakte tocht gelopen hebben. Nou, als zij het kunnen, dan wij toch zeker ook! En vandaag is het minstens net zulk mooi weer als gisteren: als het busje de parkeerplaats opdraait, zijn we boven de wolken/mist en zien we een wolkenloze hemel, langzaamaan verlicht door de opkomende zon. De berg ziet er nog wel indrukwekkend en dreigend uit…

tongariro zonsopgang (1024x768) Ruapehu in de verte (met sneeuw), blij dat we daar niet overheen hoeven.  busje bij zonsopgang ngarauhoe (1024x768)

Busje met in de verte de kegelvorm van Ngauruhoe (Mt Doom, voor LOTR fans).

lahar hazard zone (1024x768)

Anko voor het bordje dat we niet mogen stoppen voor een rustpauze, en hard moeten rennen als we lawaai horen. . de eerste trappen (768x1024)

En de trappen… alsmaar trappen…Omdat wij de route “achterstevoren” lopen, beginnen we met honderden traptredes omhoog. De meeste mensen vinden het fijner om al deze trappen aan het eind te doen, naar beneden. Maar mijn knieen vinden bergop een stuk minder zwaar dan bergaf. Het wordt wel snel duidelijk dat onze conditie beter had kunnen zijn: na elke paar trappen is een pauze hard nodig om de ademhaling en de hartslag weer onder controle te krijgen…

uitzicht uit shelter (1024x768)

Na een uur of wat eerst door bossen en daarna door struikgewas (boven de boomgrens) te hebben gelopen, komen we bij de Ketetahi shelter. Dit was vroeger een hut waar je kon overnachten, maar in 2012 spuugde een vulkaan een grote kei uit die recht door het dak ging, dus het is nu alleen nog goed voor een korte stop met mooi uitzicht.

Anko op weg naar boven (768x1024)  stoom dichtbij (768x1024)

En we zien waarom dit een vulkanisch plateau heet… De flora is schijnbaar ook heel bijzonder: Nieuw Zeeland heeft namelijk maar een zo’n hoogvlakte, dus de bloemetjes zijn zeldzaam, beschermd en bedreigd. En we zien waarom dit een vulkanisch plateau heet… De flora is schijnbaar ook heel bijzonder: Nieuw Zeeland heeft namelijk maar een zo’n hoogvlakte, dus de bloemetjes zijn zeldzaam, beschermd en bedreigd.

ander bloemetje (768x1024) bloemetje (2) (768x1024)

We zwoegen onszelf verder de berg op, het pad blijft steeds verder omhoog slingeren. En dan opeens is er een meer, in de  meest onmogelijke turquase helderheid: de eerste van de vier “Emerald Lakes” die we tegenkomen. Dit is ook zo’n beetje het midden van de tocht, dus we komen hier alle mensen tegen die de route andersom lopen.

het pad waar we net afkomen (1024x768)pad over slip (1024x768)

anko bij emerald lake (1024x768) northern plateau (1024x768)tongariro ridge (1024x575)central plateau (2) (1024x575)

twee emerald lakes (768x1024) emerald lake met berg (768x1024)

Na de lunchpauze bij deze meren mogen we ons aan het steilste deel wagen: de 200 meter hoge gridberg die de werkelijke
“crossing” vormt: het zadel van Tongariro.  Deze richel ligt naast een prachtige rode (ijzerhoudende) vulkaankrater, die heel origineel “Red Crater” heet.

red crater (1024x768) emerald en berg (768x1024)

annalily en ngarauhoe (1024x768) anko en ngarauhoe (1024x768)

Na die worsteling is het alleen nog naar beneden… drie uur lang naar beneden… met toch nog een gemene hoeveelheid trappetjes.

oranje water en ngarauhoe (768x1024) in de verte ligt het eindpunt (1024x768)

(zie je de hut en het busje, helemaal daar in de verte? Daar moeten we naar toe!)

Na de eerste serie trappen ben ik erg blij dat we de route in deze volgorde gelopen hebben, want mijn knie is niet blij en als ik dan ook nog uitglij over een traptree met grind, ligt m’n arm open…. minder geslaagd. Gelukkig blijkt de schrik groter dan de werkelijke schaafwond en die blauwe plekken op m’n kont gaan ook wel weer over 🙂 . De rest van de trappen doe ik dus aan de arm van mijn stoere ridder, die ondertussen heeft bedacht dat we vanavond wel een hotel met bad verdiend hebben.  Daar zal ik geen nee tegen zeggen! En het is een goede motivatie om door te blijven lopen.

central plateau (1024x768)goodbye tongariro (1024x768)

Negen uur na de start zijn we terug bij het busje. Na een goede rustpauze, verse sokken en andere schoenen, gaan we op weg naar een hotel in Turangi. Yeah!

To be continued…

Advertisements


One Response to “Tongariro Crossing”

  1. 1 Saskia

    Het lijkt wel een maanlandschap! Wat een stoere wandeling en prachtige foto’s!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s