Na een enorm lange radiostilte eindelijk weer eens tijd gemaakt voor een blogje… vooral om de vakantiefoto’s te delen. Omdat het in december meestal zeer wisselvallig is, hebben we alleen kleine tochtjes gemaakt en de vakantiedagen gespaard voor twee weken in februari. Helaas/gelukkig was het sinds kerst absoluut geweldig weer: elke dag stralende zon en als het eens regende, was het ’s nachts. We verwachtten dat het dan wel in februari zou gaan regenen en waren bang dat we fout gegokt hadden… maar gelukkig hebben we vijftien dagen lang stralend weer gehad.

Deze blog gaat in meerdere delen omdat we veel te veel mooie foto’s hebben. De eerste dag, Waitangi Day, is een nationale feestdag om te vieren dat er in 1840 een verdrag is getekend tussen de Maori en de engelsen. De details ervan zal ik een andere keer op ingaan, er wordt namelijk nog steeds over onderhandeld, maar het wordt hier zo’n beetje gevierd als bevrijdingsdag: op een plek officiele ceremonie, de rest van het land zit op het strand of een veld met een muziekfestival. Wij rijden naar Taupo, in de hoop overmorgen de beroemde Tongariro Crossing te doen: een zes tot acht uur durende wandeling over een vulkanische hoogvlakte. Vorig jaar met Gerda het begin ervan gedaan, maar weggeregend. Nu is de weersvoorspelling een stuk beter… We overnachten op een gratis camping naast de Waikato rivier (die een eindje verder de Huka Falls wordt) en leren dat je voor een goed plekje op een gratis camping een stuk eerder moet komen dan zeven uur ’s avonds! Ons plekje is okay maar we worden met een knik in de nek wakker, omdat we toch een stuk schever lagen dan we thuis gewend zijn. Ontbijt in Taupo (met free wifi om de Tongariro Crossing te organiseren) en de rest van de dag om naar de camping vlak bij het startpunt te komen. We wandelen rond een meer (Rotopounamu) waar ze aan pest control doen en dus allerlei leuke beschermde vogels zitten… maar we zien er geen een. We zien wel de indrukkwekkende bergrug waar we overheen gaan lopen.

taupo camping (1024x768)stoom (1024x768)ruapehu dichterbij 2 (1024x768) Doc camping tongariro

Dit keer zijn we op tijd bij de DOC (department of conservation) camping en kunnen het beste plekje uitzoeken. En alles organiseren voor een 6 uur start morgenochtend. Spannend!

to be continued….


Op de motor naar m’n werk, in het weekend in m’n eentje dwars door het oerwoud aan het banjeren, m’n derde verjaardag als ambtenaar… weet ik wel zeker dat dit dezelfde persoon als de sport-hatende, gym-spijbelende tiener, die daarna tien jaar als freelancer vanuit huis heeft gewerkt? Komt het door het weer of het feit dat we aan de andere kant van de wereld zitten? Nou, het komt vooral doordat er een stuk minder veranderd is dan je denkt, als je wat beter kijkt: die stoere motor is een Suzuki 125cc, het equivalent van een naaimachine. En er is wel geen pad door het bos, maar er hangen wel roze lintjes, elke tien meter! Het feit dat er in dit subtropische oerwoud geen enkel gevaarlijk beest voorkomt, helpt ook een hoop. Mijn baan als ambtenaar heeft wel als titel “project manager” wat betekent dat ik veel op stap ben, m’n tijd zo’n beetje zelf indeel (ik werk nu vier dagen van tien uur en heb op vrijdag vrij) en nog steeds met kunstenaars werk.

Baitlines in de Waitakere (4) Baitlines in de Waitakere (6)

Dus zoveel is er niet veranderd… maar toch ook weer wel. Anko werkt nu vanuit huis, drie dagen per week, wat hem zeeen van tijd geeft om de boodschappen en de was te doen, te stofzuigen en soms zelfs nog de golfbaan ziet! Ik geniet volop van de groentetuin die ons bijna volledig voorziet van vitamines, van potten met ingemaakte courgettes, chutney en tomatensaus en voel mij wat dat betreft meer hippie dan mijn Ibiza bewonende moeder ooit was. Met de electrische fiets, opgeladen op zonne-energie, naar de dichtstbijzijndewinkel voor inkopen, die stuk voor stuk geevalueerd worden op waar ze vandaan komen, hoeveel afval ze opleveren en of er een groener alternatief voor is!

Ons gezamelijke weekend-van-drie-dagen spenderen we zoveel mogelijk buiten: in het bos, in de tuin, in het bos gedeelte van onze tuin…of met vrienden. In tegenstelling tot ons anti-sociale leven in Nederland, wat toch vooral bestond uit het verbouwen van het huis, zeggen we hier “ja” op elke uitnodiging. En dat heeft ons al op een hoop gekke plekken gebracht. Laatst nog een weekend met mijn collega’s op Waiheke doorgebracht, ter gelegenheid van de opening van de nieuwe bibliotheek waar een hoop kunst in zit. De opening hield in dat we er de dag van te voren heen gingen, voor een introductie op de locale marae (twee uur lang luisteren naar speeches in Te Reo!) en de volgende ochtend om 5 uur ’s ochtends een Dawn Ceremony: de zon zien opkomen tussen de pou (totempalen). Wat een ervaring! Daarna met het hele dorp en alle VIPS feest vieren. In de brandende zon, midden in de winter.

Waiheke (4) Waiheke (5) Waiheke (7)Waiheke (3)

Dat geweldige weer zorgt er ook voor dat er bijna permanent een grijns op mijn gezicht staat. Zelden koude handen of voeten, nooit meer dat semi-rheumatische gevoel in m’n gewrichten: in een t-shirt in de tuin in het equivalent van februari maakt  mij erg gelukkig. We blijven hier nog wel even 😉

Vanuit een winter met meer zon dan een gemiddelde Nederlandse winter, x A&A


Tijd vliegt! Na een geweldige vakantie met Gerda weer vol aan het werk met een aantal enorm leuke maar complexe projecten en… de voorbereidingen voor de 100 kilometer sponsorloop voor Oxfam New Zealand!

Heb er al eerder een blogje over geschreven (in december), maar het was geloof ik niet iedereen duidelijk dat het een SPONSORwervingsactie is. Oftewel: graag geld overmaken om projecten hier in de buurt (Samoa, Fiji, Vanuaatu etc) te ondersteunen.

Arletta, Kathrin, Stefan en Serena gaan als team die 100 kilometer lopen (dus geen estafette), in maximaal 36 uur. Maar gebaseerd op onze twee trainingstochten, waarbij ze gemiddeld 5,3 km per uur lopen, gaat het misschien wel binnen de 24 uur worden! Anko is de ‘dedicated driver for the Magic White Van’ en ik ben de kok, voeten wasser, nek masseur, organisator en, helaas, aanstichter van dit geheel.

5 en 6 april gaat het allemaal gebeuren, heel spannend, in Taupo. Nu maar hopen op mooi weer. En op jullie hulp: de euro is nog steeds 1,5 x zoveel waard dan de dollar, dus maak daar gebruik van om NOG vrijgeviger te lijken 😉 .

En kijk voor de foto’s op onze ‘team pagina’: http://www.oxfamtrailwalker.org.nz/otw14/teams/blistering-success (met handige “doneer nu” knop).

Ondertussen ook druk met allerlei andere sociale zaken: vrienden helpen verhuizen, onze buurt-wied-club (nee, niet dat soort wiet!) en het jaarlijkse straatfeest. Erg gezellig allemaal, zodat er weinig tijd overblijft om ’s avonds achter de computer te zitten.

Hieronder wat impressies van de trainingsweekenden, foto’s gemaakt door Stefan, de enige niet-therapeut van de lopers, die een 2 kg camera meesleept!

Oxfam Riverhead training 2 Oxfam Riverhead training 3 Oxfam Riverhead training 4 Oxfam Riverhead training 6 Oxfam Riverhead training Oxfam Silverdale training 2 Oxfam Silverdale training Oxfam Silverdale training3 Oxfam Silverdale training4

Tot later, xx AL


Gelukkig Nieuwjaar iedereen vanuit deze zonnige kant van de wereld! Wij zijn net terug van een heerlijke drie weken tour door het midden van het het Noord Eiland. Met vriendin Gerda in ons busje gezellig onderweg en ’s avonds op de campings sliepen wij in het busje en zij in ons tentje ernaast. Maar natuurlijk begon het op Oud & Nieuw met… Oliebollen! Wat vrienden erbij en het jaar begon geweldig.

IMG_0429 IMG_0430

Op 1 januari op weg naar Raglan, via de “mooie weg” langs te kust, onder andere een filmlocatie voor LotR (Lord of the Ring, voor de oningewijden die de afgelopen tien jaar onder een rots geleefd hebben). Het is het hoogseizoen, dus het was zo druk, dat ze er ook maar een boot geparkeerd hadden!

IMG_0453 IMG_0452  IMG_0454

Bij Kawhia de “Bridal Veil Fall”, wat de eerste waterval van vele watervallen zal blijken te zijn.

IMG_0455 IMG_0458 IMG_0549

Waar watervallen zijn, zijn grotten! Gratis grotten, doorgebroken grotten, omgebouwde grotten, toeristische grotten…

IMG_0481  IMG_0494 IMG_0498

En later nog meer!

Groetjes vanuit de zon, A&A


Sorry voor wie het al gelezen had, maar deze was volgens mij niet goed doorgekomen… want nog niemand van jullie heeft een donatie gestort! 🙂  Goeie tip voor mijn verjaardag!! xx AL

—-

De ultieme integratie-test: een fundraiser. Een sponserwervingsactie dus. De ene helft van de samenleving lijkt hier fondsen te werven voor de andere. Alles van het rode kruis en de kankerbestrijding, tot de vrijwillige brandweer, de surf rescue, de St Johns (ambulance dienst) tot de dierenopvang, natuurprojecten en sportclubs blijven alleen drijven met behulp van duizenden uren vrijwilligerswerk en miljarden opgehaald uit de samenleving. Er is geen markt zonder een “sausage sizzle” (zielige worstjes op een gas barbeque) waarbij de opbrengst naar een goed doel gaat en voor de deur van de supermarkt staat op zaterdag gegarandeerd een groupje verveelde tieners muffins te verkopen voor geld voor hun nieuwe clubhuis.

Om ons steentje bij te dragen heb ik vriendin Arletta overgehaald om mee te doen aan een van de grootste sponsorwervingsacties die hier gehouden worden: de Oxfam TrailWalker. Voor Oxfam Nieuw Zeeland, die geweldige projecten doen hier in Oceanie (zie http://www.oxfam.org.nz/what-we-do/where-we-work). Honderd kilometer lopen binnen 36 uur… en niet als estafette, maar als een team van vier mensen. Gesteund door een support team die de voetjes masseert, zorgt voor eten en drinken bij de stops, en vooral helpt met geld verzamelen.

Arletta heeft nog drie anderen zo gek gevonden om te gaan lopen, en haar man Philip, mijn man Anko en natuurlijk ikzelf zijn het support team (met het busje!). Ik zou graag meelopen, maar een gemangelde linkerknie en rechterenkel denken daar anders over.

Ons team heet “Blistering Success” (blarend succes??) en op ‘onze’ sponsor pagina kan je volgen hoe het gaat met de voorbereidingen: http://www.oxfamtrailwalker.org.nz/otw14/teams/blistering-success

Dus help mij, help ons, help Oxfam ons doel van $2500 te halen en doe een donatie!

Dan gaan wij hier door met verkopen van chocolade repen,

Trailwalker preparation

trailwalker team Trailwalker fundraising

(Hint: ook goed als kerstkado!)

Groetjes van het support team,

A&A


Alweer drie jaar hier… twee-en-een half jaar in dit huis en deze tuin. Dus ik heb onszelf gepromoveerd: van het helpen bij andere projecten zijn we nu ons eigen project begonnen: Sustainable Neighbourhood Swanson. Met een stelletje buren gaan we 1x per maand naar iemand’s tuin om die te wieden omdat het een stuk leuker is met z’n allen rotwerk te doen dan alleen. En het gaat een stuk sneller. Allemaal goed en gezellig, maar ik heb natuurlijk grotere plannen dan dat: als we de tuinen een beetje onder controle hebben, gaan we de ‘reserves’, de parken om ons heen, aanpakken. Bij alle andere projecten hebben we geleerd hoe we vallen moeten zetten, gif moeten neerleggen en welke planten niet in het bos horen. Leuk!
We hebben ook een verdeling: Anko richt zich op het wieden: met kilo’s tegelijk gaat het de zakken in of de composthoop op. En als hij wat anders tegen komt, krijg ik een text: “Egel in de possumtrap. Laat ‘m er voor je inzitten”. Dank je schat…
Image
Ondertussen kijk ik met een scheef oog naar huizen die een grotere tuin hebben (waarin ik nog meer groente kan kweken!), maar dat mag pas van Anko als ik netzoveel gewied heb als hij.
Ik heb, behalve de buren, nog wat hulp ingeroepen: drie dames die het kippenhok schooneten. Jawel, drie kipjes hebben zich bij onze familie gevoegd. Easter, Rhodenia (Big Red) en Elly. Ze zijn hier ‘op vakantie’ tot ze het hok leeg hebben! Het is vreemd om dieren te hebben die niet knuffelbaar zijn, en die geen aaibaarheid opleveren, maar eieren. Nou ja, één van de drie legt één ei per twee dagen. De andere twee zijn er voor de morele steun en aanmoedigend kakelen. Als ze terug naar huis gaan, weet ik nog niet of we hen gaan vervangen door nieuwe dames… het is makkelijker een oppas te vinden voor een paar konijnen dan voor een halve boerderij. En over die konijnen gesproken: er is er eentje linksdraaiend geworden! Hij heeft iets van een herseninfarct en eet en drinkt nog goed, maar zakt wat scheef…nou ja, maar zien hoe dat verder gaat. Ziet er nog wel blij uit (vraag niet hoe je dat ziet bij een konijn!), en daar gaat het maar om.
Dat is de update vanuit deze ‘huiskamerboerderij’, of ‘home farm’… voor zolang de levende have het bij ons uithoudt!
Groetjes van de boerderie,
A&A

Het moet nu toch niet gekker worden… in Nederland heb ik, tot m’n dertigste zowat, het prima uitgehouden met één soort vervoermiddel: een fiets. Wel in een strak tempo op elkaar volgende soorten, van een kleintje, een wat grotere, een geweldige rode (zelfs de banden waren rood!), een roestbak (de rode was gejat, de eerste maar zeker niet de laatste), een iets betere, eentje met een speciale draagbeugel voor mijn kunstacademie tekentas (vasthouden bij het handvat resulteerde bij het minste zuchtje wind in een vliegcursus zonder brevet,) die werd uiteraard ook gejat maar ook weer teruggevonden, en zo nog een hele serie totdat ik met een super stevige Gazelle (de eerste van mijn leven!) eindigde het jaar voordat we naar Nieuw Zeeland verhuisden. Die Gazelle ging natuurlijk mee, zo’n stevige fiets is hier niet te krijgen. Daar blijkt een goede reden voor te zijn: zo’n fiets is veel te zwaar om de heuvels op te komen, waardoor ernaast gaan lopen de enige optie is. Dat gold helaas ook voor Anko z’n Gazelle, en zelfs voor z’n ligfiets.

Toen kwamen we hier in Nieuw Zeeland en kochten in een rap tempo eerst een gewone auto, toen een busje, daarna ik een motor erbij (die ik nu dagelijks gebruik om op m’n werk te komen) en de fietsen staan met zielige lege bandjes te verstoffen in de garage.  Maar een vos verliest wel z’n haren, maar niet z’n veren, dus ik heb maar weer een fiets gekocht. Nu eentje die is aangepast aan het Nieuw Zeelandse klimaat en overmaat aan heuvels (bergen/vulkanen/steile bruggen over de snelweg). Het gevolg is dat Anko dat ook wel leuk leek, waardoor we nu de trotse eigenaren zijn van twee ELECTRISCHE FIETSEN!
Iedereen die nu in hard hoongelach uitbarst, omdat je een electrische fiets pas na je pensioen hoort aan te schaffen, daag ik uit om hier met mijn Gazelle op zaterdag ochtend de krant en een litertje melk te halen…. succes!

Ondertussen laden wij met zonnestroom onze twee identieke fietsen op (ja, dat is wel heel erg 65+, nu nog twee dezelfde Aldi jassen) en haal ik lachend de zwetende mannen in lycra in, op weg naar m’n werk…

Zoef zoef, in vliegende vaart een zoen van de trotse eigenaren van een in Nieuw Zeeland gemaakte SmartMotion eBike!

WP_20131112_003