Tijd vliegt! Na een geweldige vakantie met Gerda weer vol aan het werk met een aantal enorm leuke maar complexe projecten en… de voorbereidingen voor de 100 kilometer sponsorloop voor Oxfam New Zealand!

Heb er al eerder een blogje over geschreven (in december), maar het was geloof ik niet iedereen duidelijk dat het een SPONSORwervingsactie is. Oftewel: graag geld overmaken om projecten hier in de buurt (Samoa, Fiji, Vanuaatu etc) te ondersteunen.

Arletta, Kathrin, Stefan en Serena gaan als team die 100 kilometer lopen (dus geen estafette), in maximaal 36 uur. Maar gebaseerd op onze twee trainingstochten, waarbij ze gemiddeld 5,3 km per uur lopen, gaat het misschien wel binnen de 24 uur worden! Anko is de ‘dedicated driver for the Magic White Van’ en ik ben de kok, voeten wasser, nek masseur, organisator en, helaas, aanstichter van dit geheel.

5 en 6 april gaat het allemaal gebeuren, heel spannend, in Taupo. Nu maar hopen op mooi weer. En op jullie hulp: de euro is nog steeds 1,5 x zoveel waard dan de dollar, dus maak daar gebruik van om NOG vrijgeviger te lijken 😉 .

En kijk voor de foto’s op onze ‘team pagina’: http://www.oxfamtrailwalker.org.nz/otw14/teams/blistering-success (met handige “doneer nu” knop).

Ondertussen ook druk met allerlei andere sociale zaken: vrienden helpen verhuizen, onze buurt-wied-club (nee, niet dat soort wiet!) en het jaarlijkse straatfeest. Erg gezellig allemaal, zodat er weinig tijd overblijft om ’s avonds achter de computer te zitten.

Hieronder wat impressies van de trainingsweekenden, foto’s gemaakt door Stefan, de enige niet-therapeut van de lopers, die een 2 kg camera meesleept!

Oxfam Riverhead training 2 Oxfam Riverhead training 3 Oxfam Riverhead training 4 Oxfam Riverhead training 6 Oxfam Riverhead training Oxfam Silverdale training 2 Oxfam Silverdale training Oxfam Silverdale training3 Oxfam Silverdale training4

Tot later, xx AL


Gelukkig Nieuwjaar iedereen vanuit deze zonnige kant van de wereld! Wij zijn net terug van een heerlijke drie weken tour door het midden van het het Noord Eiland. Met vriendin Gerda in ons busje gezellig onderweg en ’s avonds op de campings sliepen wij in het busje en zij in ons tentje ernaast. Maar natuurlijk begon het op Oud & Nieuw met… Oliebollen! Wat vrienden erbij en het jaar begon geweldig.

IMG_0429 IMG_0430

Op 1 januari op weg naar Raglan, via de “mooie weg” langs te kust, onder andere een filmlocatie voor LotR (Lord of the Ring, voor de oningewijden die de afgelopen tien jaar onder een rots geleefd hebben). Het is het hoogseizoen, dus het was zo druk, dat ze er ook maar een boot geparkeerd hadden!

IMG_0453 IMG_0452  IMG_0454

Bij Kawhia de “Bridal Veil Fall”, wat de eerste waterval van vele watervallen zal blijken te zijn.

IMG_0455 IMG_0458 IMG_0549

Waar watervallen zijn, zijn grotten! Gratis grotten, doorgebroken grotten, omgebouwde grotten, toeristische grotten…

IMG_0481  IMG_0494 IMG_0498

En later nog meer!

Groetjes vanuit de zon, A&A


Sorry voor wie het al gelezen had, maar deze was volgens mij niet goed doorgekomen… want nog niemand van jullie heeft een donatie gestort! 🙂  Goeie tip voor mijn verjaardag!! xx AL

—-

De ultieme integratie-test: een fundraiser. Een sponserwervingsactie dus. De ene helft van de samenleving lijkt hier fondsen te werven voor de andere. Alles van het rode kruis en de kankerbestrijding, tot de vrijwillige brandweer, de surf rescue, de St Johns (ambulance dienst) tot de dierenopvang, natuurprojecten en sportclubs blijven alleen drijven met behulp van duizenden uren vrijwilligerswerk en miljarden opgehaald uit de samenleving. Er is geen markt zonder een “sausage sizzle” (zielige worstjes op een gas barbeque) waarbij de opbrengst naar een goed doel gaat en voor de deur van de supermarkt staat op zaterdag gegarandeerd een groupje verveelde tieners muffins te verkopen voor geld voor hun nieuwe clubhuis.

Om ons steentje bij te dragen heb ik vriendin Arletta overgehaald om mee te doen aan een van de grootste sponsorwervingsacties die hier gehouden worden: de Oxfam TrailWalker. Voor Oxfam Nieuw Zeeland, die geweldige projecten doen hier in Oceanie (zie http://www.oxfam.org.nz/what-we-do/where-we-work). Honderd kilometer lopen binnen 36 uur… en niet als estafette, maar als een team van vier mensen. Gesteund door een support team die de voetjes masseert, zorgt voor eten en drinken bij de stops, en vooral helpt met geld verzamelen.

Arletta heeft nog drie anderen zo gek gevonden om te gaan lopen, en haar man Philip, mijn man Anko en natuurlijk ikzelf zijn het support team (met het busje!). Ik zou graag meelopen, maar een gemangelde linkerknie en rechterenkel denken daar anders over.

Ons team heet “Blistering Success” (blarend succes??) en op ‘onze’ sponsor pagina kan je volgen hoe het gaat met de voorbereidingen: http://www.oxfamtrailwalker.org.nz/otw14/teams/blistering-success

Dus help mij, help ons, help Oxfam ons doel van $2500 te halen en doe een donatie!

Dan gaan wij hier door met verkopen van chocolade repen,

Trailwalker preparation

trailwalker team Trailwalker fundraising

(Hint: ook goed als kerstkado!)

Groetjes van het support team,

A&A


Alweer drie jaar hier… twee-en-een half jaar in dit huis en deze tuin. Dus ik heb onszelf gepromoveerd: van het helpen bij andere projecten zijn we nu ons eigen project begonnen: Sustainable Neighbourhood Swanson. Met een stelletje buren gaan we 1x per maand naar iemand’s tuin om die te wieden omdat het een stuk leuker is met z’n allen rotwerk te doen dan alleen. En het gaat een stuk sneller. Allemaal goed en gezellig, maar ik heb natuurlijk grotere plannen dan dat: als we de tuinen een beetje onder controle hebben, gaan we de ‘reserves’, de parken om ons heen, aanpakken. Bij alle andere projecten hebben we geleerd hoe we vallen moeten zetten, gif moeten neerleggen en welke planten niet in het bos horen. Leuk!
We hebben ook een verdeling: Anko richt zich op het wieden: met kilo’s tegelijk gaat het de zakken in of de composthoop op. En als hij wat anders tegen komt, krijg ik een text: “Egel in de possumtrap. Laat ‘m er voor je inzitten”. Dank je schat…
Image
Ondertussen kijk ik met een scheef oog naar huizen die een grotere tuin hebben (waarin ik nog meer groente kan kweken!), maar dat mag pas van Anko als ik netzoveel gewied heb als hij.
Ik heb, behalve de buren, nog wat hulp ingeroepen: drie dames die het kippenhok schooneten. Jawel, drie kipjes hebben zich bij onze familie gevoegd. Easter, Rhodenia (Big Red) en Elly. Ze zijn hier ‘op vakantie’ tot ze het hok leeg hebben! Het is vreemd om dieren te hebben die niet knuffelbaar zijn, en die geen aaibaarheid opleveren, maar eieren. Nou ja, één van de drie legt één ei per twee dagen. De andere twee zijn er voor de morele steun en aanmoedigend kakelen. Als ze terug naar huis gaan, weet ik nog niet of we hen gaan vervangen door nieuwe dames… het is makkelijker een oppas te vinden voor een paar konijnen dan voor een halve boerderij. En over die konijnen gesproken: er is er eentje linksdraaiend geworden! Hij heeft iets van een herseninfarct en eet en drinkt nog goed, maar zakt wat scheef…nou ja, maar zien hoe dat verder gaat. Ziet er nog wel blij uit (vraag niet hoe je dat ziet bij een konijn!), en daar gaat het maar om.
Dat is de update vanuit deze ‘huiskamerboerderij’, of ‘home farm’… voor zolang de levende have het bij ons uithoudt!
Groetjes van de boerderie,
A&A

Het moet nu toch niet gekker worden… in Nederland heb ik, tot m’n dertigste zowat, het prima uitgehouden met één soort vervoermiddel: een fiets. Wel in een strak tempo op elkaar volgende soorten, van een kleintje, een wat grotere, een geweldige rode (zelfs de banden waren rood!), een roestbak (de rode was gejat, de eerste maar zeker niet de laatste), een iets betere, eentje met een speciale draagbeugel voor mijn kunstacademie tekentas (vasthouden bij het handvat resulteerde bij het minste zuchtje wind in een vliegcursus zonder brevet,) die werd uiteraard ook gejat maar ook weer teruggevonden, en zo nog een hele serie totdat ik met een super stevige Gazelle (de eerste van mijn leven!) eindigde het jaar voordat we naar Nieuw Zeeland verhuisden. Die Gazelle ging natuurlijk mee, zo’n stevige fiets is hier niet te krijgen. Daar blijkt een goede reden voor te zijn: zo’n fiets is veel te zwaar om de heuvels op te komen, waardoor ernaast gaan lopen de enige optie is. Dat gold helaas ook voor Anko z’n Gazelle, en zelfs voor z’n ligfiets.

Toen kwamen we hier in Nieuw Zeeland en kochten in een rap tempo eerst een gewone auto, toen een busje, daarna ik een motor erbij (die ik nu dagelijks gebruik om op m’n werk te komen) en de fietsen staan met zielige lege bandjes te verstoffen in de garage.  Maar een vos verliest wel z’n haren, maar niet z’n veren, dus ik heb maar weer een fiets gekocht. Nu eentje die is aangepast aan het Nieuw Zeelandse klimaat en overmaat aan heuvels (bergen/vulkanen/steile bruggen over de snelweg). Het gevolg is dat Anko dat ook wel leuk leek, waardoor we nu de trotse eigenaren zijn van twee ELECTRISCHE FIETSEN!
Iedereen die nu in hard hoongelach uitbarst, omdat je een electrische fiets pas na je pensioen hoort aan te schaffen, daag ik uit om hier met mijn Gazelle op zaterdag ochtend de krant en een litertje melk te halen…. succes!

Ondertussen laden wij met zonnestroom onze twee identieke fietsen op (ja, dat is wel heel erg 65+, nu nog twee dezelfde Aldi jassen) en haal ik lachend de zwetende mannen in lycra in, op weg naar m’n werk…

Zoef zoef, in vliegende vaart een zoen van de trotse eigenaren van een in Nieuw Zeeland gemaakte SmartMotion eBike!

WP_20131112_003


Er was eens, in een land hier ver vandaan, een prinsesje, die een prins ontmoette uit een land nog verder hiervandaan. Ze trouwden en zij volgde hem naar Auckland, waar het koud en nat was in vergelijking met haar thuisland Taiwan. Ze vonden een éénkamer appartementje waar ze beiden precies in pasten…maar toen kwam er een baby en werd het erg krap.

Gelukkig had het prinsesje ondertussen een inburgeringscurses gedaan met ondergetekende, en waren we vrienden geworden. En omdat prins en prinses leuke mensen zijn maar geen regelmatig inkomen hebben (hij studeert voor fotograaf en zij werkt als oproepkracht in de bibliotheek) konden ze geen hypotheek krijgen voor een huis. En ik als ambtenaar natuurlijk wel. Huizen kopen en verkopen hier in Nieuw Zeeland gaat belachelijk makkelijk en een hypotheek krijgen ook: met je loonstrookje en je paspoort ga je een bank binnen en je loopt er een half uur later weer uit met een hypotheek op zak. Waarbij er 20 minuten gebruikt worden om te zoeken naar de juiste codes om alles in de computer in te voeren…

Dus we zijn gezamelijk naar huizen gaan zoeken en vonden een lief kasteeltje bij ons in de buurt. Zij betalen de huur die we de bank als hypotheek verschuldigd zijn, dus het werkt voor ons vijf (hoewel de baby er niet veel over te zeggen heeft!).

1-outside

Helaas gaat zijn aan Altheimer leidende moeder in de loop van het jaar hard achteruit en besluiten ze dat het een stuk handiger is om dichter bij haar te gaan wonen en vinden een betaalbare plek via hun lokale kerk in dezelfde straat als waar zij woont. Dus: het huisje gaat op de markt.

Alle Nederlanders die dit lezen geven nu vast een diepe zucht en denken: oh, dat gaat maanden duren… Maar gelukkig is het Nieuw Zeeland en duurde het nog geen 24 uur. Wat? Ja inderdaad. Eerst een paar dagen hard nadenken of we het zelf zouden verkopen of via een makelaar. Besluiten het zelf te doen en in één weekend het huisje mooi te maken met geleende en net-aangeschafte spulletjes (kostte wel moeite om geld uit te geven voor ‘stijlvolle’ vazen en takken ter decoratie, die ik anders nooit gekocht zou hebben), daarna foto’s maken.

2- living room 3-bedroom  5-kitchen

Deze foto’s op Trademe gezet, de locale variant van Marktplaats, op maandag om 11 uur ’s avonds. Dinsdag ochtend om 9 uur leidt Anko de eerste mensen rond, die gelijk een bod doen voor boven de vraagprijs. Jawel, BOVEN. Maar ja, ‘talk is cheap’ dus hij blijft mensen rondleiden tot ze het op papier gezet hebben. Op donderdag (twee dagen later dus!) twee schriftelijke en een stapel mondelinge biedingen binnen, eentje uitgekozen (de eeste die kwamen kijken, vonden we wel zo eerlijk), contract getekend en dan wachten tot de kopers ook alles geregeld hebben (bouwkeuring, gemeenterapport). De Open Dag afgezegd, huis van Trademe af en in een lunchpauze een handtekening zetten… en dan is het huis “unconditional”, oftewel: verkocht!

Van 3 juli op de website tot de overdracht op 26 juli…dat is nog eens succes!

Een hartelijke groet vanuit een  overspannen huizenmarkt,  in Auckland,

A&A Realestate


Vier weekends (en een halve) verplicht leuke dingen doen, daar wordt je wel moe van hoor! Eerst twee weken met twee tieners: de dochter van een vriendin en de klasgenoot van de dochter, beiden 17, die een tweetalige opleiding doen. Ze moesten twee weken in een engelstalige omgeving stage lopen, dus logischerwijs komen ze dan naar Nieuw Zeeland ?! Niet gewoon naar London zoals alle andere kids in de klas, maar naar de andere kant van de wereld… ik had een paar leuke (hopelijk) stages voor hen georganiseerd, waar zelf naar toe konden en “giving back to the community”, oftewel bij non-profit organisaties. En in de weekends showen hoe mooi Nieuw Zeeland is en er zelf ook van genieten. Super!

IMG_3485 adrenalin forest (1) huka falls  IMG_3520 IMG_3521

Het weekend erna was het feest van Felix en Marjanne, die in December op 12-12-12 getrouwd zijn en het hier nog een keertje wilde overdoen met de familie in Nieuw Zeeland. Een uitgebreide lunch op een prachtige plek in Devonport met 50 familieleden… en naderhand een ‘sleep over’ waarbij mijn tante en haar familie (twee nichtjes en het vriendje van één nichtje) bij ons bleven logeren. Volle bak dus! Goed dat we vier slaapkamers hebben.

IMG_3626 (640x480)  IMG_3617 (640x480) IMG_3618 (640x480) IMG_3619 (640x480) IMG_3620 (640x480) IMG_3622 (640x480) IMG_3623 (640x480) IMG_3625 (640x480)

En daarna een weekendje Felix en Marjanne zelf hier. Wat erg gezellig was, ware het niet dat Felix op een wandelingetje z’n voet verstuikt had en dus met een ‘moon boot’ en krukken loopt. Het is dus niet de wandelvakantie geworden die ze in gedachten hadden, maar tussen een hoop koffie-stops, lunch pauzes en vijf-uurtjes door kan je toch nog een hoop zien.  Anko als chauffeur, ik als reisleidster door Auckland naar plekken die voor hen nieuw zijn: Wynyard Quarter, New Lynn, onze eigen buurt tijdens een “Sustainable Neighbourhood Working Bee”…

DSC05737_1 DSC05812_1 DSC05821_1  Swanson Sustainable Neighbours (18)Swanson Sustainable Neighbours (21)  Swanson Sustainable Neighbours (15)

Nu dus eindelijk tijd voor een update, terwijl we morgen het feest hebben voor de 89ste (!) verjaardag van mijn opa. Drukker hier dan het ooit in Nederland geweest is, met al die extra familie hier… maar ik kan niet wachten tot we een volgende serie bezoekers krijgen!

Groetjes uit het Land aan de Onderkant,

A&A


En toen was het alweer een maand later… ondertussen is hier de winter hier doorgebroken, is de tuin kaal en zitten wij voor de houtkachel om warm te blijven. Maar het is geen weer om over te klagen: de zomer is uitzonderlijk zonnig en droog geweest (sorry boeren, dit stadsmeisje geniet daar enorm van!), gevolgd door een herfstseizoen van twee weken met een paar hele natte dagen en daarna werd het winter: stralende zon met ijskoude wind vanuit de zuidpool.

Daarom nu maar even een samenvatting van de oogst van het afgelopen seizoen, waarbij ik pas halverwege de zomer gestart ben met de groentetuin (6 februari, Waitangi Day, gingen de eerste zaadjes de grond in. Leermomenten: veel minder pompoenplanten, drie courgetteplanten is genoeg, radijzen springen de grond uit, wortelen duuren eeuwig, tomatenplanten veel eerder de aarde in en je kan bijna nooit genoeg bonen planten!)

Hieronder een impressie:

vegie garden 17 feb 2013 (4) 27 feb 2013 (2) 18 april 2013oogst 22 juni 2013 Oogst 16 april 2013 oogst 26 mei 2013 (4) oogst 16 mei 2013 (8)  oogst jan 2013 (1)oogst 16 mei 2013 (2)  oogst 26 mei 2013 (2)    En ondertussen ook nog met alle kinderen en een aantal kleinkinderen van mijn oma haar eenennegentigste (!) verjaardag gevierd, zonnepanelen laten installeren, twee tieners twee weken bezig gehouden (waarover later meer), een huis verkocht (jawel, daarover later veel meer), en ook zo nu en dan nog aan het werk geweest. Dus: wordt vervolgd!

Groetjes uit een winters Nieuw Zeeland naar een zomers Nederland!

A&A


Laten doen

02jun13

De driveway, pardon, oprit, had altijd al wat breuklijnen en gaten, sommige ondertussen al door Anko gevuld met beton. Allemaal niet ernstig, je kon nog prima naar de grindbak toe waar we parkeren. Alleen de ‘deuk’ tussen de oprit en de weg was een beetje onhandig. En het feit dat je ongeveer haaks de oprit in moest rijden was ook niet erg praktish. En dat bezoekers die in de grindbak parkeerden en met hun achterwielen een fontein van steentjes in de bovenste plantenbak deponeerden, werd ook wat iritant. Dus al met al besloten we dat het tijd was om de boel eens aan te pakken. En gelukkig was Anko ervan te overtuigen dat we dit beter konden laten doen dan dat hij zelf zes weken lang zou gaan graven, staal spannen en beton mixen. Kapotte knokkels en een gebroken rug: ik zag het al helemaal gebeuren. Dus er kwamen een paar stoere kerels met een enorme zaag.

driveway (2)

Ergens lette Anko niet op toen ze aan het zagen waren, want er zijn nu hele creatieve happen uit genomen!

driveway (4)
Daarna kwamen ze met een enorme betonwagen. Gevuld met een andere kleur dan de rest is het wel een opvallend geheel nu het af is… Een vlechtwerkje zullen we het maar noemen! Over veertig jaar niets meer van te zien joh, dan is alles grijs.

driveway (9)
Maar wat is het een zegen om naar binnen en buiten te rijden! Helemaal de moeite waard. Nu volgende week de zonnepanelen, daarna de houtkachel en dan hebben wel het ‘laten doen’ wel weer even gehad denk ik. We zijn dan ook wel weer een beetje blut. Tijd om zelf weer aan het werk te gaan!

Groetjes van een niet-bouwer,
Annalily


Ondanks het gebrek aan tuin kennis begrijp zelfs ik dat als de buren je hun rijpe tomaten aanbieden, dat het niet meer het seizoen is om tomatenzaadjes in de grond te stoppen. Dacht ik. Maar de natuur dacht daar zelf kennelijk anders over, want overal kwamen spontaan kleine tomatenplantjes omhoog. “Self seeded” uit onze compost (en die van de buren), waar iemand kennelijk een rotte tomaat in had gestopt. Dus ik ze braaf uitgegraven en verplant naar een plekje waar ze konden groeien. Wat ze met veel enthousiasme deden, meters omhoog en geen enkel bloemetje… tot het april werd (het Europese equivalent van oktober, dus niet echt zomer meer)… en de bloemetjes werden kleine vruchtjes… en de kleine vruchtjes werden echte tomaten! Roma, gewoon en de mini-variant was kennelijk in de compostbak gekomen. Nu is het eind mei en we hebben drie rode tomaten!

oogst (11)

Deze geweldige oogst is echter niet alles.

De planten zijn dood aan het gaan, maar dat is kennelijk nog niet doorgedrongen tot de tomaatjes die eraan hangen. Dus ik heb vandaag alle planten de grond uit getrokken en de tomaatjes in een emmer  gedaan. Maar wat doe je met 2 emmers onrijpe groene tomaten?  Eerst even geprobeerd ze op een bord in de zon op de vensterbank te laten rijpen. Helaas werkte dat niet geweldig: ze werden niet alleen bruin in plaats van rood, ze trokken ook vliegjes en vreemd commentaar aan: “is dat eetbaar”?

oogst (10)

Het antwoord daarop is natuurlijk: groene tomaten chutney! Het huis ruikt dus heerlijk naar chutney-in-wording van twee kilo grote, kleine, groene, gedeukte, hele en halve tomaatjes. Van het kleinste mini-tomaatje tot de grootste roma, allemaal zijn ze gewassen, ontdaan van bruine stukjes en kroontjes,  in kwarten gesneden en liefdevol uren en uren gekookt in een liter wijnazijn met suiker, uien en nootmuskaat. Het resultaat:

IMG_1853

Vijf potjes van 500 gram (dus 2,5 kilo!!!) zelfgemaakte, heerlijke  GROENE tomaten chutney… daar komen we de winter wel mee door.

Groetjes van de knutselkok,

Annalily