Opstaan in de ochtendmist, voor de zon  opgaat, is altijd bijzonder. Het vooruitzicht een 1700 meter hoge vulkaan te beklimmen, zonder echt getraind te hebben, met een krakkemikige rechter enkel en linker knie, maakt het nog spannender. Maar vier lagen Icebreaker t-shirts onder een warm jack, een rugzak met eten, drinken en wandelstokken is een rustgevend gevoel. In het busje naar het Ketetahi parkeerterrein (want we lopen terug naar onze auto bij de Maungatepopo uitgang), vertelt de gids dat er gisteren 2000 mensen de zes-tot-negen uur durende hoogvlakte tocht gelopen hebben. Nou, als zij het kunnen, dan wij toch zeker ook! En vandaag is het minstens net zulk mooi weer als gisteren: als het busje de parkeerplaats opdraait, zijn we boven de wolken/mist en zien we een wolkenloze hemel, langzaamaan verlicht door de opkomende zon. De berg ziet er nog wel indrukwekkend en dreigend uit…

tongariro zonsopgang (1024x768) Ruapehu in de verte (met sneeuw), blij dat we daar niet overheen hoeven.  busje bij zonsopgang ngarauhoe (1024x768)

Busje met in de verte de kegelvorm van Ngauruhoe (Mt Doom, voor LOTR fans).

lahar hazard zone (1024x768)

Anko voor het bordje dat we niet mogen stoppen voor een rustpauze, en hard moeten rennen als we lawaai horen. . de eerste trappen (768x1024)

En de trappen… alsmaar trappen…Omdat wij de route “achterstevoren” lopen, beginnen we met honderden traptredes omhoog. De meeste mensen vinden het fijner om al deze trappen aan het eind te doen, naar beneden. Maar mijn knieen vinden bergop een stuk minder zwaar dan bergaf. Het wordt wel snel duidelijk dat onze conditie beter had kunnen zijn: na elke paar trappen is een pauze hard nodig om de ademhaling en de hartslag weer onder controle te krijgen…

uitzicht uit shelter (1024x768)

Na een uur of wat eerst door bossen en daarna door struikgewas (boven de boomgrens) te hebben gelopen, komen we bij de Ketetahi shelter. Dit was vroeger een hut waar je kon overnachten, maar in 2012 spuugde een vulkaan een grote kei uit die recht door het dak ging, dus het is nu alleen nog goed voor een korte stop met mooi uitzicht.

Anko op weg naar boven (768x1024)  stoom dichtbij (768x1024)

En we zien waarom dit een vulkanisch plateau heet… De flora is schijnbaar ook heel bijzonder: Nieuw Zeeland heeft namelijk maar een zo’n hoogvlakte, dus de bloemetjes zijn zeldzaam, beschermd en bedreigd. En we zien waarom dit een vulkanisch plateau heet… De flora is schijnbaar ook heel bijzonder: Nieuw Zeeland heeft namelijk maar een zo’n hoogvlakte, dus de bloemetjes zijn zeldzaam, beschermd en bedreigd.

ander bloemetje (768x1024) bloemetje (2) (768x1024)

We zwoegen onszelf verder de berg op, het pad blijft steeds verder omhoog slingeren. En dan opeens is er een meer, in de  meest onmogelijke turquase helderheid: de eerste van de vier “Emerald Lakes” die we tegenkomen. Dit is ook zo’n beetje het midden van de tocht, dus we komen hier alle mensen tegen die de route andersom lopen.

het pad waar we net afkomen (1024x768)pad over slip (1024x768)

anko bij emerald lake (1024x768) northern plateau (1024x768)tongariro ridge (1024x575)central plateau (2) (1024x575)

twee emerald lakes (768x1024) emerald lake met berg (768x1024)

Na de lunchpauze bij deze meren mogen we ons aan het steilste deel wagen: de 200 meter hoge gridberg die de werkelijke
“crossing” vormt: het zadel van Tongariro.  Deze richel ligt naast een prachtige rode (ijzerhoudende) vulkaankrater, die heel origineel “Red Crater” heet.

red crater (1024x768) emerald en berg (768x1024)

annalily en ngarauhoe (1024x768) anko en ngarauhoe (1024x768)

Na die worsteling is het alleen nog naar beneden… drie uur lang naar beneden… met toch nog een gemene hoeveelheid trappetjes.

oranje water en ngarauhoe (768x1024) in de verte ligt het eindpunt (1024x768)

(zie je de hut en het busje, helemaal daar in de verte? Daar moeten we naar toe!)

Na de eerste serie trappen ben ik erg blij dat we de route in deze volgorde gelopen hebben, want mijn knie is niet blij en als ik dan ook nog uitglij over een traptree met grind, ligt m’n arm open…. minder geslaagd. Gelukkig blijkt de schrik groter dan de werkelijke schaafwond en die blauwe plekken op m’n kont gaan ook wel weer over 🙂 . De rest van de trappen doe ik dus aan de arm van mijn stoere ridder, die ondertussen heeft bedacht dat we vanavond wel een hotel met bad verdiend hebben.  Daar zal ik geen nee tegen zeggen! En het is een goede motivatie om door te blijven lopen.

central plateau (1024x768)goodbye tongariro (1024x768)

Negen uur na de start zijn we terug bij het busje. Na een goede rustpauze, verse sokken en andere schoenen, gaan we op weg naar een hotel in Turangi. Yeah!

To be continued…

Advertenties

Na een enorm lange radiostilte eindelijk weer eens tijd gemaakt voor een blogje… vooral om de vakantiefoto’s te delen. Omdat het in december meestal zeer wisselvallig is, hebben we alleen kleine tochtjes gemaakt en de vakantiedagen gespaard voor twee weken in februari. Helaas/gelukkig was het sinds kerst absoluut geweldig weer: elke dag stralende zon en als het eens regende, was het ’s nachts. We verwachtten dat het dan wel in februari zou gaan regenen en waren bang dat we fout gegokt hadden… maar gelukkig hebben we vijftien dagen lang stralend weer gehad.

Deze blog gaat in meerdere delen omdat we veel te veel mooie foto’s hebben. De eerste dag, Waitangi Day, is een nationale feestdag om te vieren dat er in 1840 een verdrag is getekend tussen de Maori en de engelsen. De details ervan zal ik een andere keer op ingaan, er wordt namelijk nog steeds over onderhandeld, maar het wordt hier zo’n beetje gevierd als bevrijdingsdag: op een plek officiele ceremonie, de rest van het land zit op het strand of een veld met een muziekfestival. Wij rijden naar Taupo, in de hoop overmorgen de beroemde Tongariro Crossing te doen: een zes tot acht uur durende wandeling over een vulkanische hoogvlakte. Vorig jaar met Gerda het begin ervan gedaan, maar weggeregend. Nu is de weersvoorspelling een stuk beter… We overnachten op een gratis camping naast de Waikato rivier (die een eindje verder de Huka Falls wordt) en leren dat je voor een goed plekje op een gratis camping een stuk eerder moet komen dan zeven uur ’s avonds! Ons plekje is okay maar we worden met een knik in de nek wakker, omdat we toch een stuk schever lagen dan we thuis gewend zijn. Ontbijt in Taupo (met free wifi om de Tongariro Crossing te organiseren) en de rest van de dag om naar de camping vlak bij het startpunt te komen. We wandelen rond een meer (Rotopounamu) waar ze aan pest control doen en dus allerlei leuke beschermde vogels zitten… maar we zien er geen een. We zien wel de indrukkwekkende bergrug waar we overheen gaan lopen.

taupo camping (1024x768)stoom (1024x768)ruapehu dichterbij 2 (1024x768) Doc camping tongariro

Dit keer zijn we op tijd bij de DOC (department of conservation) camping en kunnen het beste plekje uitzoeken. En alles organiseren voor een 6 uur start morgenochtend. Spannend!

to be continued….


Op de motor naar m’n werk, in het weekend in m’n eentje dwars door het oerwoud aan het banjeren, m’n derde verjaardag als ambtenaar… weet ik wel zeker dat dit dezelfde persoon als de sport-hatende, gym-spijbelende tiener, die daarna tien jaar als freelancer vanuit huis heeft gewerkt? Komt het door het weer of het feit dat we aan de andere kant van de wereld zitten? Nou, het komt vooral doordat er een stuk minder veranderd is dan je denkt, als je wat beter kijkt: die stoere motor is een Suzuki 125cc, het equivalent van een naaimachine. En er is wel geen pad door het bos, maar er hangen wel roze lintjes, elke tien meter! Het feit dat er in dit subtropische oerwoud geen enkel gevaarlijk beest voorkomt, helpt ook een hoop. Mijn baan als ambtenaar heeft wel als titel “project manager” wat betekent dat ik veel op stap ben, m’n tijd zo’n beetje zelf indeel (ik werk nu vier dagen van tien uur en heb op vrijdag vrij) en nog steeds met kunstenaars werk.

Baitlines in de Waitakere (4) Baitlines in de Waitakere (6)

Dus zoveel is er niet veranderd… maar toch ook weer wel. Anko werkt nu vanuit huis, drie dagen per week, wat hem zeeen van tijd geeft om de boodschappen en de was te doen, te stofzuigen en soms zelfs nog de golfbaan ziet! Ik geniet volop van de groentetuin die ons bijna volledig voorziet van vitamines, van potten met ingemaakte courgettes, chutney en tomatensaus en voel mij wat dat betreft meer hippie dan mijn Ibiza bewonende moeder ooit was. Met de electrische fiets, opgeladen op zonne-energie, naar de dichtstbijzijndewinkel voor inkopen, die stuk voor stuk geevalueerd worden op waar ze vandaan komen, hoeveel afval ze opleveren en of er een groener alternatief voor is!

Ons gezamelijke weekend-van-drie-dagen spenderen we zoveel mogelijk buiten: in het bos, in de tuin, in het bos gedeelte van onze tuin…of met vrienden. In tegenstelling tot ons anti-sociale leven in Nederland, wat toch vooral bestond uit het verbouwen van het huis, zeggen we hier “ja” op elke uitnodiging. En dat heeft ons al op een hoop gekke plekken gebracht. Laatst nog een weekend met mijn collega’s op Waiheke doorgebracht, ter gelegenheid van de opening van de nieuwe bibliotheek waar een hoop kunst in zit. De opening hield in dat we er de dag van te voren heen gingen, voor een introductie op de locale marae (twee uur lang luisteren naar speeches in Te Reo!) en de volgende ochtend om 5 uur ’s ochtends een Dawn Ceremony: de zon zien opkomen tussen de pou (totempalen). Wat een ervaring! Daarna met het hele dorp en alle VIPS feest vieren. In de brandende zon, midden in de winter.

Waiheke (4) Waiheke (5) Waiheke (7)Waiheke (3)

Dat geweldige weer zorgt er ook voor dat er bijna permanent een grijns op mijn gezicht staat. Zelden koude handen of voeten, nooit meer dat semi-rheumatische gevoel in m’n gewrichten: in een t-shirt in de tuin in het equivalent van februari maakt  mij erg gelukkig. We blijven hier nog wel even 😉

Vanuit een winter met meer zon dan een gemiddelde Nederlandse winter, x A&A


Tijd vliegt! Na een geweldige vakantie met Gerda weer vol aan het werk met een aantal enorm leuke maar complexe projecten en… de voorbereidingen voor de 100 kilometer sponsorloop voor Oxfam New Zealand!

Heb er al eerder een blogje over geschreven (in december), maar het was geloof ik niet iedereen duidelijk dat het een SPONSORwervingsactie is. Oftewel: graag geld overmaken om projecten hier in de buurt (Samoa, Fiji, Vanuaatu etc) te ondersteunen.

Arletta, Kathrin, Stefan en Serena gaan als team die 100 kilometer lopen (dus geen estafette), in maximaal 36 uur. Maar gebaseerd op onze twee trainingstochten, waarbij ze gemiddeld 5,3 km per uur lopen, gaat het misschien wel binnen de 24 uur worden! Anko is de ‘dedicated driver for the Magic White Van’ en ik ben de kok, voeten wasser, nek masseur, organisator en, helaas, aanstichter van dit geheel.

5 en 6 april gaat het allemaal gebeuren, heel spannend, in Taupo. Nu maar hopen op mooi weer. En op jullie hulp: de euro is nog steeds 1,5 x zoveel waard dan de dollar, dus maak daar gebruik van om NOG vrijgeviger te lijken 😉 .

En kijk voor de foto’s op onze ‘team pagina’: http://www.oxfamtrailwalker.org.nz/otw14/teams/blistering-success (met handige “doneer nu” knop).

Ondertussen ook druk met allerlei andere sociale zaken: vrienden helpen verhuizen, onze buurt-wied-club (nee, niet dat soort wiet!) en het jaarlijkse straatfeest. Erg gezellig allemaal, zodat er weinig tijd overblijft om ’s avonds achter de computer te zitten.

Hieronder wat impressies van de trainingsweekenden, foto’s gemaakt door Stefan, de enige niet-therapeut van de lopers, die een 2 kg camera meesleept!

Oxfam Riverhead training 2 Oxfam Riverhead training 3 Oxfam Riverhead training 4 Oxfam Riverhead training 6 Oxfam Riverhead training Oxfam Silverdale training 2 Oxfam Silverdale training Oxfam Silverdale training3 Oxfam Silverdale training4

Tot later, xx AL


Gelukkig Nieuwjaar iedereen vanuit deze zonnige kant van de wereld! Wij zijn net terug van een heerlijke drie weken tour door het midden van het het Noord Eiland. Met vriendin Gerda in ons busje gezellig onderweg en ’s avonds op de campings sliepen wij in het busje en zij in ons tentje ernaast. Maar natuurlijk begon het op Oud & Nieuw met… Oliebollen! Wat vrienden erbij en het jaar begon geweldig.

IMG_0429 IMG_0430

Op 1 januari op weg naar Raglan, via de “mooie weg” langs te kust, onder andere een filmlocatie voor LotR (Lord of the Ring, voor de oningewijden die de afgelopen tien jaar onder een rots geleefd hebben). Het is het hoogseizoen, dus het was zo druk, dat ze er ook maar een boot geparkeerd hadden!

IMG_0453 IMG_0452  IMG_0454

Bij Kawhia de “Bridal Veil Fall”, wat de eerste waterval van vele watervallen zal blijken te zijn.

IMG_0455 IMG_0458 IMG_0549

Waar watervallen zijn, zijn grotten! Gratis grotten, doorgebroken grotten, omgebouwde grotten, toeristische grotten…

IMG_0481  IMG_0494 IMG_0498

En later nog meer!

Groetjes vanuit de zon, A&A


Sorry voor wie het al gelezen had, maar deze was volgens mij niet goed doorgekomen… want nog niemand van jullie heeft een donatie gestort! 🙂  Goeie tip voor mijn verjaardag!! xx AL

—-

De ultieme integratie-test: een fundraiser. Een sponserwervingsactie dus. De ene helft van de samenleving lijkt hier fondsen te werven voor de andere. Alles van het rode kruis en de kankerbestrijding, tot de vrijwillige brandweer, de surf rescue, de St Johns (ambulance dienst) tot de dierenopvang, natuurprojecten en sportclubs blijven alleen drijven met behulp van duizenden uren vrijwilligerswerk en miljarden opgehaald uit de samenleving. Er is geen markt zonder een “sausage sizzle” (zielige worstjes op een gas barbeque) waarbij de opbrengst naar een goed doel gaat en voor de deur van de supermarkt staat op zaterdag gegarandeerd een groupje verveelde tieners muffins te verkopen voor geld voor hun nieuwe clubhuis.

Om ons steentje bij te dragen heb ik vriendin Arletta overgehaald om mee te doen aan een van de grootste sponsorwervingsacties die hier gehouden worden: de Oxfam TrailWalker. Voor Oxfam Nieuw Zeeland, die geweldige projecten doen hier in Oceanie (zie http://www.oxfam.org.nz/what-we-do/where-we-work). Honderd kilometer lopen binnen 36 uur… en niet als estafette, maar als een team van vier mensen. Gesteund door een support team die de voetjes masseert, zorgt voor eten en drinken bij de stops, en vooral helpt met geld verzamelen.

Arletta heeft nog drie anderen zo gek gevonden om te gaan lopen, en haar man Philip, mijn man Anko en natuurlijk ikzelf zijn het support team (met het busje!). Ik zou graag meelopen, maar een gemangelde linkerknie en rechterenkel denken daar anders over.

Ons team heet “Blistering Success” (blarend succes??) en op ‘onze’ sponsor pagina kan je volgen hoe het gaat met de voorbereidingen: http://www.oxfamtrailwalker.org.nz/otw14/teams/blistering-success

Dus help mij, help ons, help Oxfam ons doel van $2500 te halen en doe een donatie!

Dan gaan wij hier door met verkopen van chocolade repen,

Trailwalker preparation

trailwalker team Trailwalker fundraising

(Hint: ook goed als kerstkado!)

Groetjes van het support team,

A&A


Alweer drie jaar hier… twee-en-een half jaar in dit huis en deze tuin. Dus ik heb onszelf gepromoveerd: van het helpen bij andere projecten zijn we nu ons eigen project begonnen: Sustainable Neighbourhood Swanson. Met een stelletje buren gaan we 1x per maand naar iemand’s tuin om die te wieden omdat het een stuk leuker is met z’n allen rotwerk te doen dan alleen. En het gaat een stuk sneller. Allemaal goed en gezellig, maar ik heb natuurlijk grotere plannen dan dat: als we de tuinen een beetje onder controle hebben, gaan we de ‘reserves’, de parken om ons heen, aanpakken. Bij alle andere projecten hebben we geleerd hoe we vallen moeten zetten, gif moeten neerleggen en welke planten niet in het bos horen. Leuk!
We hebben ook een verdeling: Anko richt zich op het wieden: met kilo’s tegelijk gaat het de zakken in of de composthoop op. En als hij wat anders tegen komt, krijg ik een text: “Egel in de possumtrap. Laat ‘m er voor je inzitten”. Dank je schat…
Image
Ondertussen kijk ik met een scheef oog naar huizen die een grotere tuin hebben (waarin ik nog meer groente kan kweken!), maar dat mag pas van Anko als ik netzoveel gewied heb als hij.
Ik heb, behalve de buren, nog wat hulp ingeroepen: drie dames die het kippenhok schooneten. Jawel, drie kipjes hebben zich bij onze familie gevoegd. Easter, Rhodenia (Big Red) en Elly. Ze zijn hier ‘op vakantie’ tot ze het hok leeg hebben! Het is vreemd om dieren te hebben die niet knuffelbaar zijn, en die geen aaibaarheid opleveren, maar eieren. Nou ja, één van de drie legt één ei per twee dagen. De andere twee zijn er voor de morele steun en aanmoedigend kakelen. Als ze terug naar huis gaan, weet ik nog niet of we hen gaan vervangen door nieuwe dames… het is makkelijker een oppas te vinden voor een paar konijnen dan voor een halve boerderij. En over die konijnen gesproken: er is er eentje linksdraaiend geworden! Hij heeft iets van een herseninfarct en eet en drinkt nog goed, maar zakt wat scheef…nou ja, maar zien hoe dat verder gaat. Ziet er nog wel blij uit (vraag niet hoe je dat ziet bij een konijn!), en daar gaat het maar om.
Dat is de update vanuit deze ‘huiskamerboerderij’, of ‘home farm’… voor zolang de levende have het bij ons uithoudt!
Groetjes van de boerderie,
A&A