Weken vliegen voorbij…

17Okt11

… nu ik lekker aan het werk ben! Niet te geloven dat we volgende maand hier alweer een jaar zijn. We wonen dan natuurlijk pas een half jaartje in dit huis, en Anko is nog hard aan het bouwen, maar toch…

Voor wie het wil weten: mijn werk is een combinatie van Het Buro en het Glasmuseum: stress op z’n tijd, geweldige projecten om aan te werken, maar soms een vreselijk trage stroperige burocratie. Voorbeeldje van het eerste: ineens blijkt dat een beeldje (van nog geen halve meter hoog) niet zomaar in een parkje geplaatst mag worden, omdat dat park onder “Heritage Area” valt. Er zou misschien wel ergens een stukje steen van voor 1900 kunnen liggen! Archeoloog erbij, stadsplanner, cartograaf, mijnheer van de telefoonkabels (daarvan wisten we in elk geval zeker dat ze er lagen), twee mijnheren van het electrabedrijf (want op een meter diepte ligt een hoogspanningskabel), de kunstenaar en de projectmanager (mijn collega). Die dus om 8 uur ’s ochtends met z’n allen staan te kijken naar een bouwvakker die met drie scheppen een gat in het gras maakt, en met nog drie scheppen het gat groot genoeg heeft om het beeld in te plaatsen. Acht man die gezamelijk concluderen: “nee, er ligt geen kabel/buis/lijk”. Dus het beeld mag erin. Zucht. Best een afknapper na die stress! Een voorbeeld van het tweede: ik heb als mijn eerste “echte” project de begeleiding van een bibliotheek gekregen. En nog wel de bieb die het dichts bij ons huis is. Erg leuk dus. Over de schouder van de architect mee kijken naar de plannen en daar kunstenaars bij betrekken. Ik leer het werk van allerlei Nieuw Zeelandse kunstenaars kennen, en leer de ‘vergader etiquette’ van mijn collega (want ik heb een senior projectleider die over mijn schouder mee kijkt).

Maar ook de onmenselijke burocratie slaat soms toe: een brief die ik heb opgesteld, op basis van een uitgebreid rapport, gaat eerst naar mijn manager, die ‘m gereviseerd weer aan mij teruggeeft. Prima, zo hoort het. Ik herschrijf de brief en hij gaat naar de secretaresse van de baas van mijn baas. Die laat ‘m een weekje liggen en bij navraag ligt-ie op het buro van de ‘tekstschrijver’ van mijn baas z’n baas. Omdat het rapport er niet bij zit, krijg ik allemaal vreemde vragen terug. Waarom we niet alsnog dit of dat doen? Ik voeg het rapport toe, met de antwoorden en in geel aangestreept waarom niet. Gaat weer terug naar de baas-van-mijn-baas. Die gaat akkoord, mits haar baas ook akkoord gaat. Dat gaat natuurlijk zomaar niet. Weer vragen terug, die naar mijn baas gaan, die ze aan mij teruggeeft, ik schrijf een antwoord, hij gaat ermee naar zijn baas, die gaat ermee naar haar baas…. Doe dit nog een paar keer en je bent een maandje verder. En waarom? Omdat we hebben geconcludeerd dat een bepaald beeld NIET verhuist gaat worden!!!!

Oh well… als het even minder leuk is, is het altijd nog een goed betaalde talencursus, dat werk van mij ; )

 

Groetjes vanuit een zonnig maar olieachtig Nieuw Zeeland (daarover later meer),

Annalily

Advertenties


No Responses Yet to “Weken vliegen voorbij…”

  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s